شمارهٔ ۱۸۹

هوش مصنوعی: با اینکه می‌دانم عشق تو برای من نخواهد بود، اما چه جای آن دارد که به عاشق همیشه کینه ورزید؟

هوش مصنوعی: هر کسی که به زیبایی و جذابیت ابروهای تو توجه نکند، مشخص است که فردی نیست که به حقایق و اطمینان قلبی دست یافته باشد.

هوش مصنوعی: چشمانت که به من نگاه کند، شجاعت و قدرتی مانند شیر پیدا نمی‌کنم. زلف‌هایت هم به من می‌گویند که در این زیبایی وجود ندارد که بتوانم آن را با دیگر زیبایی‌ها مقایسه کنم.

هوش مصنوعی: کلام تو همچون شهدی شیرین و دلپذیر است که جان‌ها را سیراب می‌کند، به راستی این شیرینی در عسل هم یافت نمی‌شود.

هوش مصنوعی: من به لطف و رحمت تو نیاز دارم و به زیبایی و خوشبویی چهره‌ات دل‌بسته‌ام، نه به بهشت و وعده‌های آن.

هوش مصنوعی: اگر دیدار چهره زیباها برای من حرام باشد، این به خاطر آن است که اگر هدف من عشق به زیبایی نباشد، پس این زیبایی ارزش دیدن ندارد.

هوش مصنوعی: با ما دوست نشو، چون اگر اهل عقل و دین هستی، در مسیر عشق بحث از عقل و دین معنا ندارد.

هوش مصنوعی: اگر ساقی به جای شراب، خونم را بریزد، با کمال میل آن را می‌نوشم، چرا که می‌دانم سرنوشتم جز این نیست.

هوش مصنوعی: از چه چیزی در دل خود گنجینه‌ای می‌سازد، وقتی که گفته‌ات بدون ارزش و کوچک باشد؟