شمارهٔ ۳۷۴

هوش مصنوعی: ای دوست! جز ظلم و ستم از تو وفا و وفاداری ندیده‌ام.

هوش مصنوعی: ای درد درون، تو که در دل دردمندان وجود داری، آنها به تو توجهی ندارند و برایت اهمیتی قائل نیستند.

هوش مصنوعی: بسیاری از مشکلات و رنج‌ها به سراغم آمده‌اند، اما هیچ‌کدام نتوانسته‌اند به دردم درمانی ببخشند.

هوش مصنوعی: گفتی که بعد از ظلم و ستم وفادار خواهی ماند، اما من می‌ترسم که مبادا چنین نکنی و خدایی نکرده وفا نکنید.

هوش مصنوعی: من کی هستم که آن درد و آسیب عشق را تجربه نکرده‌ام؟

هوش مصنوعی: تا به حال روزی و شبی نبوده که برای من دعا نکرده باشند.

هوش مصنوعی: ای پروردگار، چه باید بکنم؟ دیگر هیچ تیر و کمانی برایم باقی نمانده که آن را رها نکرده باشم.

هوش مصنوعی: سرنوشت من به گونه‌ای است که خواب‌هایی که می‌بینم، هیچ کس دیگری نیست و کسی من را نمی‌شناسد.

هوش مصنوعی: بیدار شدن دوباره، دیگر کجا ممکن است؟ این چشم که خوابیده، چه زمانی باز خواهد شد؟

هوش مصنوعی: دوستان و یاران از این سرزمین رفتند و هیچ‌کس به دنبال آنها نرفت.

هوش مصنوعی: انسانی همچون کودک، از زندگی آنچه را که می‌خواهد و دلش می‌خواهد به دست نیاورده است.