خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

سیدای نسفی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : خداوندا بشوی از گرد بدنامی جبینم را

شمارهٔ ۲ : خداوندا رهایی ده ز بند درد پایم را

شمارهٔ ۳ : یارب از پیمانه صحبت شرابی ده مرا

شمارهٔ ۴ : ز رخ گر آن پری رو دور گرداند نقابش را

شمارهٔ ۵ : شاد کن از وصل یارب جان افگار مرا

شمارهٔ ۶ : به ابروی تو قسم یاد می کند دل ما

شمارهٔ ۷ : ز بیتابی گریزانست جان دردمند ما

شمارهٔ ۸ : ای محو رنگ و روی تو جان خراب ما

شمارهٔ ۹ : غنچه خسبی باشد از سیر چمن آئین ما

شمارهٔ ۱۰ : ز خون دل شده رنگین دو دیده تر ما

شمارهٔ ۱۱ : دم صبح است ای ساقی ز رو بردار برقع را

شمارهٔ ۱۲ : زهی فراش زلف عنبرینت طره شب‌ها

شمارهٔ ۱۳ : چشم یارم خواب و سنگین است بیداری مرا

شمارهٔ ۱۴ : ای شمع سوی خانه من بی طلب بیا

شمارهٔ ۱۵ : ز غنچه دل ما بی خبر بود گل ما

شمارهٔ ۱۶ : نرم شد از خواب غفلت بستر سنگین ما

شمارهٔ ۱۷ : ای فرش بوی سنبل زلفت دماغ‌ها

شمارهٔ ۱۸ : ای بی‌لب تو خشک دهانِ پیاله‌ها

شمارهٔ ۱۹ : مده چون بوالهوس در سینه جا عشق مجازی را

شمارهٔ ۲۰ : به سوی کلبه ام ای آفت زمانه بیا

شمارهٔ ۲۱ : اگر قامت برافرازی زمین را جان شود پیدا

شمارهٔ ۲۲ : بی‌لبت شد سنگباران بر لب پیمانه‌ها

شمارهٔ ۲۳ : بر سر بالینم ای خضر مسیحا دم بیا

شمارهٔ ۲۴ : کوه پهلو بر زمین ماند ز بار درد ما

شمارهٔ ۲۵ : ای بهارت را گل خودرو گریبان‌پاره‌ها

شمارهٔ ۲۶ : گاهی به چشم لطف مه من بوبین مرا

شمارهٔ ۲۷ : ز ناله منع مکن عاشق بلاکش را

شمارهٔ ۲۸ : نیست آزار کسی در دل غم پیشه ما

شمارهٔ ۲۹ : حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را

شمارهٔ ۳۰ : سایه از بی تابیم سیلی زند مهتاب را

شمارهٔ ۳۱ : می خورد خون جگر در بزم ما مهمان ما

شمارهٔ ۳۲ : قبا کشیده به بر قامت بلند تو را

شمارهٔ ۳۳ : چه باشد گر بگیری دست چون من ناتوانی را

شمارهٔ ۳۴ : تا جلوه عنان تو برداست هوش ما

شمارهٔ ۳۵ : خون می چکد چو غنچه گل از سخن مرا

شمارهٔ ۳۶ : تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا

شمارهٔ ۳۷ : ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما

شمارهٔ ۳۸ : بر داغ غوطه زد دل عشرت سرشت ما

شمارهٔ ۳۹ : می دهد هر دم فریب آن نرگس جادو مرا

شمارهٔ ۴۰ : ای خط سبزت بهار محشر آواره‌ها

شمارهٔ ۴۱ : هجرش آخر کرد خرم جان افگار مرا

شمارهٔ ۴۲ : ای به یادت چشمه زمزم در کاشانه‌ها

شمارهٔ ۴۳ : مشعل طور تجلیست دل انور ما

شمارهٔ ۴۴ : جانب ما دیده را وا کرده پوشیدن چرا

شمارهٔ ۴۵ : ز برق تیغ ابرویت فتاد آتش به کشورها

شمارهٔ ۴۶ : ای ز رویت درگرفته شمع‌ها در خانه‌ها

شمارهٔ ۴۷ : ماه من مست شراب ناب می بینم تو را

شمارهٔ ۴۸ : ای خاکمال سرو روان تو آب‌ها

شمارهٔ ۴۹ : نیست از تسبیح سیری سبحه زهاد را

شمارهٔ ۵۰ : خال لبت نشانده در آتش خلیل را

شمارهٔ ۵۱ : در دل ما گر نمی آیی به چشم ما بیا

شمارهٔ ۵۲ : نو خط من از پی دلهای بی حاصل بیا

شمارهٔ ۵۳ : به حرف غیر می خواهی تو آزار دل ما را

شمارهٔ ۵۴ : ز خونم بعد کشتن شورش محشر شود پیدا

شمارهٔ ۵۵ : با بد و نیک جهان از بسکه همدوشیم ما

شمارهٔ ۵۶ : فتاده گوشه چشم تو تا به خانه ما

شمارهٔ ۵۷ : یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا

شمارهٔ ۵۸ : رویت گل سرسبد لاله زارها

شمارهٔ ۵۹ : خاک مجنون داد تا بر باد آه سرد ما

شمارهٔ ۶۰ : هر شب از یادت منور می کنم کاشانه را

شمارهٔ ۶۱ : تا به آن گلگون قبا چون سایه همدوشیم ما

شمارهٔ ۶۲ : به گلشن چون برافروزد ز می رخسار چون گل را

شمارهٔ ۶۳ : غبار گرد بادم توتیای چشم اخترها

شمارهٔ ۶۴ : ای بهار لطف تو آبروی بستان‌ها

شمارهٔ ۶۵ : بود منعم عزیز کشور و آزاد خوار اینجا

شمارهٔ ۶۶ : به شمع بزم امشب عرض کردم خامه خود را

شمارهٔ ۶۷ : خدایا تازه کن چون شمع مغز استخوانم را

شمارهٔ ۶۸ : خداوندا مده از جوی غفلت آب تاکم را

شمارهٔ ۶۹ : در آغوشم چو می‌آیی میان بهر خدا بگشا

شمارهٔ ۷۰ : از خزان محفوظ کن یارب گلستان مرا

شمارهٔ ۷۱ : ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را

شمارهٔ ۷۲ : خط رخسار تو شبها برد از هوش مرا

شمارهٔ ۷۳ : یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا

شمارهٔ ۷۴ : دل را اسیر دام بلا می کنیم ما

شمارهٔ ۷۵ : ای چمن آرا خزان گشتم بهاری ده مرا

شمارهٔ ۷۶ : گرفتم گوشه‌ای امروز از درها دویدن‌ها

شمارهٔ ۷۷ : ای نگاهت متکای جان به غارت داده‌ها

شمارهٔ ۷۸ : ز چشمم قمریان دارند تعلیم پریدن‌ها

شمارهٔ ۷۹ : ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا

شمارهٔ ۸۰ : زد بر زمین چو نقش قدم آسمان مرا

شمارهٔ ۸۱ : غنچه خسبی ها در آغوش چمن دارد مرا

شمارهٔ ۸۲ : بی قرار امروز آن سیمین بدن دارد مرا

شمارهٔ ۸۳ : خانه بر دوشم پریشان کو وطن دارد مرا

شمارهٔ ۸۴ : بی پر و بالی درین گلشن هوس باشد مرا

شمارهٔ ۸۵ : مرغ بی بالم گلستان کی هوس باشد مرا

شمارهٔ ۸۶ : ناله کردن بر سر کویش هوس باشد مرا

شمارهٔ ۸۷ : سبزه خطش کشیده در کنار آئینه را

شمارهٔ ۸۸ : در نظر روزی که آرد آن نگار آئینه را

شمارهٔ ۸۹ : هر که آرد در نظر آن پر حجاب آئینه را

شمارهٔ ۹۰ : خانه بر دوشم دو زانو متکا باشد مرا

شمارهٔ ۹۱ : ای خرامت را ثناگو همچو قمری هوش‌ها

شمارهٔ ۹۲ : غنچه دارم در بغل گر مشت زر باشد مرا

شمارهٔ ۹۳ : نرگس و بادام بی او چشم بد باشد مرا

شمارهٔ ۹۴ : خانه بر دوشم کلید رزق ها باشد مرا

شمارهٔ ۹۵ : مزرع خشکم نظر بر آسمان باشد مرا

شمارهٔ ۹۶ : گردبادم دامن صحرا وطن باشد مرا

شمارهٔ ۹۷ : گل نیم در بر لباس محترم باشد مرا

شمارهٔ ۹۸ : شمعم و هرگز نمی سازد کسی روشن مرا

شمارهٔ ۹۹ : پیرم و بار گران بر کف عصا باشد مرا

شمارهٔ ۱۰۰ : در بهار از فاقه رنگ زعفران باشد مرا

شمارهٔ ۱۰۱ : تیغ ابرویش اگر مد نظر باشد مرا

شمارهٔ ۱۰۲ : بهر روزی آسمان کردست سرگردان مرا

شمارهٔ ۱۰۳ : می کند سرو از حد غماز بازار مرا

شمارهٔ ۱۰۴ : مکن از بهر روزی پیشه خود بینوایی را

شمارهٔ ۱۰۵ : لطف کن یارب ازین سودا رهایی ده مرا

شمارهٔ ۱۰۶ : در صدف آب شد از کسب هوا گوهر ما

شمارهٔ ۱۰۷ : کدامین بزم از عکس رخت گلزار بود امشب

شمارهٔ ۱۰۸ : ز رویش خانه ام لبریز بود از ماهتاب امشب

شمارهٔ ۱۰۹ : پی صید افگنی بیرون شد از بزم شراب امشب

شمارهٔ ۱۱۰ : جنت سپند سوز گلستان روی توست

شمارهٔ ۱۱۱ : فلک گردباد ره کاروانت

شمارهٔ ۱۱۲ : بر گلویم تیغ خون افشان چو آب کوثر است

شمارهٔ ۱۱۳ : پیشانی ناز او از موج نگه چین بست

شمارهٔ ۱۱۴ : دل مرا با داغ آن ناآشنا پیچیده است

شمارهٔ ۱۱۵ : خال او در بند آن زلف چو شست افتاده است

شمارهٔ ۱۱۶ : همره اغیار آن گل سر به صحرا کرد و رفت

شمارهٔ ۱۱۷ : در برم دل عندلیب بوستان گم کرده است

شمارهٔ ۱۱۸ : دست کلیم داغ دل شعله رنگ ماست

شمارهٔ ۱۱۹ : دلم به پرده دریهای اشک خورسند است

شمارهٔ ۱۲۰ : دلبر سوداگر من عزم کابل کرده است

شمارهٔ ۱۲۱ : در دل خوبان به جای مهر دایم کینه است

شمارهٔ ۱۲۲ : لعلی که منم تشنه او آب حیات است

شمارهٔ ۱۲۳ : دل در چمن مبندید آتشزده سرائیست

شمارهٔ ۱۲۴ : از غم دلی که آب نشد سد آهن است

شمارهٔ ۱۲۵ : در باغ نخل خشک ز بادام مانده است

شمارهٔ ۱۲۶ : خلعت شادی خزان از قامت گلشن گرفت

شمارهٔ ۱۲۷ : کارم ز درد عشق به مردن رسیده است

شمارهٔ ۱۲۸ : آمد بهار و غنچه به گلزار جا گرفت

شمارهٔ ۱۲۹ - قطعه از غزل : خسرو گیتی ستان سبحانقلی خان شاه عصر

شمارهٔ ۱۳۰ : پیمانه یی که باده ندارد شکستنیست

شمارهٔ ۱۳۱ : شبی که از دلم آه شرر فغان برخاست

شمارهٔ ۱۳۲ : بر سر بالینم آن گل آمد و خندید و رفت

شمارهٔ ۱۳۳ : آمد بهار و شعله به سنگی نمانده است

شمارهٔ ۱۳۴ : در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است

شمارهٔ ۱۳۵ : ای مقدم تو قبله چشم تر من است

شمارهٔ ۱۳۶ : لشکر خط آخر از ملک تو رو خواهد گرفت

شمارهٔ ۱۳۷ : لشکر خط جا چو گرد آن دهان خواهد گرفت

شمارهٔ ۱۳۸ : دور آن رخسار و جور آسمان خواهد گذشت

شمارهٔ ۱۳۹ : بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش است

شمارهٔ ۱۴۰ : تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است

شمارهٔ ۱۴۱ : روزیم هر روز دشنام از دهان تنگ توست

شمارهٔ ۱۴۲ : از نظر تا ابروی او رفت دینم رفته است

شمارهٔ ۱۴۳ : شمعم و پیوسته در رگهای جانم آتش است

شمارهٔ ۱۴۴ : رفتی و از رفتنت مرهم ز داغم رفته است

شمارهٔ ۱۴۵ : آمد بهار و سیر گلستان غنیمت است

شمارهٔ ۱۴۶ : دلبر سوداگر من عزم کابل کرد و رفت

شمارهٔ ۱۴۷ : فتنه جویی دوش تاراج دل و جان کرد و رفت

شمارهٔ ۱۴۸ : دل در برم چو کعبه مقام محمد است

شمارهٔ ۱۴۹ : سرگشته آسمان به هوای محمد است

شمارهٔ ۱۵۰ : دل در برم چو کعبه دیار محمد است

شمارهٔ ۱۵۱ : والشمس والضحی گل روی محمد است

شمارهٔ ۱۵۲ : آنکه می گرید به حالم چشم خونین من است

شمارهٔ ۱۵۳ : بیا به کلبه ام ای ماهرو صفا اینجاست

شمارهٔ ۱۵۴ : تا هوایت بر سر باد صبا افتاده است

شمارهٔ ۱۵۵ : دل به دام کاکل آن دلربا افتاده است

شمارهٔ ۱۵۶ : در باغ اثر ز ناله بلبل نمانده است

شمارهٔ ۱۵۷ : جود و سخا به مردم عالم نمانده است

شمارهٔ ۱۵۸ : بهر خصم از خسروان امداد می باید گرفت

شمارهٔ ۱۵۹ : آن شوخ اگر نمایدش از دور پشت دست

شمارهٔ ۱۶۰ : از رفیق رهنما طبع گدا آسوده است

شمارهٔ ۱۶۱ : آمد خزان و عیش و طرب از زمانه رفت

شمارهٔ ۱۶۲ : لاله رویی آمد و آتش به داغم کرد و رفت

شمارهٔ ۱۶۳ : آمد خزان و دور نشاط از پیاله رفت

شمارهٔ ۱۶۴ : در گلشنی که مقدم آن گل رسیده است

شمارهٔ ۱۶۵ : نسازم ز بانگ سگانت شکایت

شمارهٔ ۱۶۶ : روزگاری شد که پشتم از غم دوران دوتاست

شمارهٔ ۱۶۷ : چشم تو را طبیب کجا می کند علاج

شمارهٔ ۱۶۸ : بیا و باده کش ای محتسب به پای قدح

شمارهٔ ۱۶۹ : به جستجوی تو بیرون شد از چمن گل سرخ

شمارهٔ ۱۷۰ : خلوتسرای رضوان کاشانه تو باشد

شمارهٔ ۱۷۱ : از غمت در سینه دل صد نامه انشا می‌کند

شمارهٔ ۱۷۲ : روزی که دام زلف تو در تاب می شود

شمارهٔ ۱۷۳ : چو تیغ بر کمر آن باده نوش می آید

شمارهٔ ۱۷۴ : شبی که بر سرم آن سبزپوش می آید

شمارهٔ ۱۷۵ : در گلستان بی‌تو اشک از چشم بلبل می‌چکد

شمارهٔ ۱۷۶ : بر سرم روزی که از زلف تو سودا گل کند

شمارهٔ ۱۷۷ : به سیر گل مگر آن شوخ گلگون پوش می آید

شمارهٔ ۱۷۸ : مرغ بی بال و پری دیدم دلم آمد به یاد

شمارهٔ ۱۷۹ : غنچه ام آخر چو گل کام به عریانی بود

شمارهٔ ۱۸۰ : خم تهی شد از می و دور قدح از پا فتاد

شمارهٔ ۱۸۱ : ساقی بده آن می که ز دل شور برآید

شمارهٔ ۱۸۲ : خون دل از دیده ام روزی که سر بیرون کند

شمارهٔ ۱۸۳ : مبادا کار من با چشمت ای مژگان خدنگ افتد

شمارهٔ ۱۸۴ : چو تیغ در کمر آن رشک آفتاب کند

شمارهٔ ۱۸۵ : در گلستان سایه تازان قامت رعنا فتاد

شمارهٔ ۱۸۶ : جلوه گر روزی که در گشن قد او می شود

شمارهٔ ۱۸۷ : چو بهر پرسشم آن شهسوار می آید

شمارهٔ ۱۸۸ : نگار من به دم چون مسیح می آید

شمارهٔ ۱۸۹ : شمع با آتش مدارا تا قیامت می کند

شمارهٔ ۱۹۰ : شمع ها جمله به فانوس وطن ساخته اند

شمارهٔ ۱۹۱ : شمع بزمم از تماشای تو شاخ گل شود

شمارهٔ ۱۹۲ : دیده چرخ به ظالم نگران خواهد بود

شمارهٔ ۱۹۳ : زلف تو شام بوی و جبین صبحگاه عید

شمارهٔ ۱۹۴ : چشم شوخش در گلستان آمد و خنجر کشید

شمارهٔ ۱۹۵ : آمد خزان و سیر چمن آرزو نماند

شمارهٔ ۱۹۶ : سبزه خط آب از رخسار جانان می خورد

شمارهٔ ۱۹۷ : دماغ آشفتنی از بزم اهل جود می آید

شمارهٔ ۱۹۸ : روزی که یار مست برون از چمن شود

شمارهٔ ۱۹۹ : ز رشکِ کلبهٔ من کعبه و بتخانه می‌سوزد

شمارهٔ ۲۰۰ : دوستان چون شمع امشب جای در مجلس کنید

شمارهٔ ۲۰۱ : رفتند اهل جود در ایام کس نماند

شمارهٔ ۲۰۲ : ای مه شبی به خانه ام آیی چه می شود

شمارهٔ ۲۰۳ : مرا ای بی مروت مهربان گردی چه خواهد شد

شمارهٔ ۲۰۴ : ز من رنجیده یی صیاد هوش من که خواهد شد

شمارهٔ ۲۰۵ : ز دنیا هر که شد لبریز عمرش بی بقا گردد

شمارهٔ ۲۰۶ : آتشم روزی که از دامان صحرا گل کند

شمارهٔ ۲۰۷ : از ملامت خانه ام آرامگاه گل شود

شمارهٔ ۲۰۸ : به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد

شمارهٔ ۲۰۹ : رنگینی رخ تو به رعنا نداده اند

شمارهٔ ۲۱۰ : شیرینی لب تو به شکر نداده اند

شمارهٔ ۲۱۱ : آهم امشب در چمن سرگشتگان را یاد کرد

شمارهٔ ۲۱۲ : تسخیر عکس روی تو دل چون هوس کند

شمارهٔ ۲۱۳ : تا به زلف خویش خوبان هم‌نشینم کرده‌اند

شمارهٔ ۲۱۴ : مرا در دیده همچون سرمه جا گردی چه خواهد شد

شمارهٔ ۲۱۵ : درد و داغ غم ز جان عشقبازان برده اند

شمارهٔ ۲۱۶ : اگر در خانه آئینه آن روح روان آید

شمارهٔ ۲۱۷ : قبای لاله گون در بر چو آن سرو روان آید

شمارهٔ ۲۱۸ : پیغام چشم من به عزیزان که می برد

شمارهٔ ۲۱۹ : از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود

شمارهٔ ۲۲۰ : من دیوانه را ارواح مجنون چون به یاد آید

شمارهٔ ۲۲۱ : چمن از رنگ و بو چون شد تهی بلبل فنا گردد

شمارهٔ ۲۲۲ : ز جا چون سرو اگر از غیرت شمشاد برخیزد

شمارهٔ ۲۲۳ : تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد

شمارهٔ ۲۲۴ : ساقی مجلس ما آن بت بی باک نشد

شمارهٔ ۲۲۵ : به سوی کلبه ام شامی که آن شمع وصال آید

شمارهٔ ۲۲۶ : بی تو در چشمم نگه در شیشه چون سیماب بود

شمارهٔ ۲۲۷ : غنچه‌ام خوبان غم خود دل‌نشینم کرده‌اند

شمارهٔ ۲۲۸ : وقت شد خط پا بر آن گلبرگ تر خواهد نهاد

شمارهٔ ۲۲۹ : چشم او خون دل عاشق دمادم می خورد

شمارهٔ ۲۳۰ : کوه را افغانم آتش در جگر می افگند

شمارهٔ ۲۳۱ : هر کس که زین محیط دم آب می خورد

شمارهٔ ۲۳۲ : به دست سایلان آوازه احسان عصا گردد

شمارهٔ ۲۳۳ : ز سودای رخت همیان زر گل بر سرم ریزد

شمارهٔ ۲۳۴ : دست کوتاهم اگر منظور چشم او شود

شمارهٔ ۲۳۵ : زلف با خال لبش تلقین ایمان می‌کند

شمارهٔ ۲۳۶ : شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه‌اند

شمارهٔ ۲۳۷ : در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود

شمارهٔ ۲۳۸ : می شود هنگام پیری موی چون عنبر سفید

شمارهٔ ۲۳۹ : ز دل پروانه آهم به لب مأیوس می آید

شمارهٔ ۲۴۰ : به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازد

شمارهٔ ۲۴۱ : دل چو از پای فتد دست دعا می گردد

شمارهٔ ۲۴۲ : رخت هستی دل سوی آن جامه‌گلگون می‌کشد

شمارهٔ ۲۴۳ : میل خوبان ز اسیران به توانگر باشد

شمارهٔ ۲۴۴ : دل چون مطیع گشت چراغ نظر شود

شمارهٔ ۲۴۵ : به سیر باغ اگر آن شعله بالا بلند آید

شمارهٔ ۲۴۶ : آنها که تکیه بر کرم کبریا کنند

شمارهٔ ۲۴۷ : جبهه می خواهم که وقف سجده آن پا شود

شمارهٔ ۲۴۸ : داغ را دل در کنار خویشتن می پرورد

شمارهٔ ۲۴۹ : شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود

شمارهٔ ۲۵۰ : از رخت آئینه من دامن گلچین شود

شمارهٔ ۲۵۱ : دم صبحی که در میخانه از بهر شراب آید

شمارهٔ ۲۵۲ : عالم به چشم مستان چون آب می نماید

شمارهٔ ۲۵۳ : چند روزی در محبت درد می‌باید کشید

شمارهٔ ۲۵۴ : می پرستی های آن لبهای خندانت چه شد

شمارهٔ ۲۵۵ : ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید

شمارهٔ ۲۵۶ : خدای ذات تو را از بلا نگه دارد

شمارهٔ ۲۵۷ : دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید

شمارهٔ ۲۵۸ : در خانه یی که وصف رخ یار بگذرد

شمارهٔ ۲۵۹ : فلک به قامت پیر خمیده می ماند

شمارهٔ ۲۶۰ : فلک از ناله شبهای من بی تاب می گردد

شمارهٔ ۲۶۱ : بی تو امشب ساغر و پیمانه ام در جنگ بود

شمارهٔ ۲۶۲ : امشب ای مژگان سیه چشمی که بر روی تو بود

شمارهٔ ۲۶۳ : بهند غصه منعم عاقبت محبوس می گردد

شمارهٔ ۲۶۴ : از دل دنیاپرستان ذوق صحبت برده اند

شمارهٔ ۲۶۵ : به استقبال چشمت فتنه از هر سوی صف بندد

شمارهٔ ۲۶۶ : خیر بادش می کنم دود از دماغم می رود

شمارهٔ ۲۶۷ : ای پسر آنها که پیش از برگ بارت داده‌اند

شمارهٔ ۲۶۸ : جهان پر شهد از لبهای خندان تو می گردد

شمارهٔ ۲۶۹ : قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود

شمارهٔ ۲۷۰ : در رهت چون نقش پا امشب دو چشمم چار بود

شمارهٔ ۲۷۱ : دور از آن مژگان مرا دل سوی خنجر می رود

شمارهٔ ۲۷۲ : نگه مست تو خون دل احباب خورد

شمارهٔ ۲۷۳ : شنیدم زین دیار آن گل بسر عزم سفر دارد

شمارهٔ ۲۷۴ : جان ز دنبالش ز جسم ناتوانم می رود

شمارهٔ ۲۷۵ : آئینه را جمال تو صاحب نظر کند

شمارهٔ ۲۷۶ : فصل خزان رسید ز گلها اثر نماند

شمارهٔ ۲۷۷ : دوران تمام گشت اثر بر فلک نماند

شمارهٔ ۲۷۸ : مرغ دلم چو ناله کشیدن هوس کند

شمارهٔ ۲۷۹ : بی رخت گل به گلستان سر بی تن باشد

شمارهٔ ۲۸۰ : سرو را شمشاد قدش محو چون تصویر کرد

شمارهٔ ۲۸۱ : چو بیرون از چمن آن سرو یکتا گرد می آید

شمارهٔ ۲۸۲ : گل به گلشن دعویی صاحب کمالی می کند

شمارهٔ ۲۸۳ : مرا از طوف کویت شکوه ی در دل نمی باشد

شمارهٔ ۲۸۴ : بی گفتگوی رزق مهیا نمی شود

شمارهٔ ۲۸۵ : دل قمری سرو قد رعنای محمد

شمارهٔ ۲۸۶ : دامن گلستانش تا مرا به چنگ آمد

شمارهٔ ۲۸۷ : رفیق از کف مده دشمن اگر خواهی زبون گردد

شمارهٔ ۲۸۸ : باغبانی کو که آید گل در آغوشم کند

شمارهٔ ۲۸۹ : با من ز عرضحال زبان در دهان نماند

شمارهٔ ۲۹۰ : در روزگار ما اثری از سخا نماند

شمارهٔ ۲۹۱ : سرمه در چشمی نمی بینم که خاموشم کند

شمارهٔ ۲۹۲ : نام و نشان به دهر ز اهل کرم نماند

شمارهٔ ۲۹۳ : در عهد ما رواج به اهل هنر نماند

شمارهٔ ۲۹۴ : با یار و دوست شیوه عهد و وفا نماند

شمارهٔ ۲۹۵ : تا مرا بر سر کلاه در آستینم کرده‌اند

شمارهٔ ۲۹۶ : تهیدستی چو روی آورد طالع واژگون افتد

شمارهٔ ۲۹۷ : ترک هستی سالکان در زیر گردن کرده اند

شمارهٔ ۲۹۸ : ماه رخسار تو امشب شمع بزم ناله بود

شمارهٔ ۲۹۹ : آمد بهار و رفتن خود را خبر نداد

شمارهٔ ۳۰۰ : فصل خزان رسید و نشاط و طرب نماند

شمارهٔ ۳۰۱ : آمد خزان نسیم گل و یاسمن نماند

شمارهٔ ۳۰۲ : فصل خزان رسید به گلشن صدا نماند

شمارهٔ ۳۰۳ : ساقیا برخیز از طاق طرب مینا فتاد

شمارهٔ ۳۰۴ : نوبهار آمد تماشای گل و سنبل کنید

شمارهٔ ۳۰۵ : نگار جامه فروشم کلاه پوش آمد

شمارهٔ ۳۰۶ : مگو در انجمن مینا ز دست چرخ دون گرید

شمارهٔ ۳۰۷ : نگاهم بی رخش گردید اشک و غنچه گل شد

شمارهٔ ۳۰۸ : مرا هر شب تب هجران آن بدخو بسوزاند

شمارهٔ ۳۰۹ : عقل و هوشم رفت تا آن تندخو خنجر کشید

شمارهٔ ۳۱۰ : مرا نگاه تو عالی جناب خواهد کرد

شمارهٔ ۳۱۱ : رخ تو رونق گل در نقاب خواهد کرد

شمارهٔ ۳۱۲ : شب چو آن شمع ز کاشانه برون می آید

شمارهٔ ۳۱۳ : صدای مقدم گلچین چو در گلزار می آید

شمارهٔ ۳۱۴ : مو سفیدی حرص دنیا دور نتوانست کرد

شمارهٔ ۳۱۵ : نفس سرکش را مسخر عقل پرتدبیر کرد

شمارهٔ ۳۱۶ : ز موج اشک آخر پای در زنجیر خواهم شد

شمارهٔ ۳۱۷ : جنت لبالب است ز نام چهار یار

شمارهٔ ۳۱۸ : ز مهر روی تو گشتیم خاکسار آخر

شمارهٔ ۳۱۹ : از وصال او مرا شد ناتوانی بیشتر

شمارهٔ ۳۲۰ : سبزه خط بخشد از لعل لب او جان به ابر

شمارهٔ ۳۲۱ : مرا بر سر کلاه از سایه بال هما بهتر

شمارهٔ ۳۲۲ : خط برآوردی و بر جا سرو چالاکت هنوز

شمارهٔ ۳۲۳ : بهر قتل من زدی تیغ و فغان دارم هنوز

شمارهٔ ۳۲۴ : چشم مست او ندانستست انجامم هنوز

شمارهٔ ۳۲۵ : نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز

شمارهٔ ۳۲۶ : صد بیابان طی شد و از کاروان دورم هنوز

شمارهٔ ۳۲۷ : همرهان رفتند و من پا در وطن دارم هنوز

شمارهٔ ۳۲۸ : خط برآورد و نشد خاطر ازو شاد هنوز

شمارهٔ ۳۲۹ : فرهاد ناله می کند از تیشه ام هنوز

شمارهٔ ۳۳۰ : مباش ای مه من پیرو دل همه کس

شمارهٔ ۳۳۱ : سربلندان جهان را نام احسان است و بس

شمارهٔ ۳۳۲ : پیر گشتیم ز غم یاد جوان ما را بس

شمارهٔ ۳۳۳ : ای که خون کردی دل ما راز چشم ما مپرس

شمارهٔ ۳۳۴ : می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش

شمارهٔ ۳۳۵ : با که روشن سازم احوال دل افگار خویش

شمارهٔ ۳۳۶ : زین گلستان سرو قدی را نکردم رام خویش

شمارهٔ ۳۳۷ : فگنده بر دلم عمریست مهر آن جبین آتش

شمارهٔ ۳۳۸ : تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش

شمارهٔ ۳۳۹ : بید مجنونم سر خود دیده ام در پای خویش

شمارهٔ ۳۴۰ : تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش

شمارهٔ ۳۴۱ : تا تو آلوده به خون ساخته‌ای خنجر خویش

شمارهٔ ۳۴۲ : روز محشر بزم دست سوی افسر خویش

شمارهٔ ۳۴۳ : تا نمودی در گلستان زلف عنبربوی خویش

شمارهٔ ۳۴۴ : ای دل مطیع آن بت مژگان فرنگ باش

شمارهٔ ۳۴۵ : اگر بردارد از رخ پرده خورشید جهانتابش

شمارهٔ ۳۴۶ : با اهل جاه ناخن زاغ و پلنگ باش

شمارهٔ ۳۴۷ : گر کشم از سینه خود آه گردون سای خویش

شمارهٔ ۳۴۸ : نو خط من می کند بر چرخ مینا فام رقص

شمارهٔ ۳۴۹ : با پریشان روزگاران یار دارد اختلاط

شمارهٔ ۳۵۰ : تفسیر سازد حسن را رویی که دارد خال و خط

شمارهٔ ۳۵۱ : می زند عشق تو هر شب شعله در جانم چو شمع

شمارهٔ ۳۵۲ : مه بود در کلبه ام چون در ته دامن چراغ

شمارهٔ ۳۵۳ : صرف شد عمر من ای یار غلط کردم حیف

شمارهٔ ۳۵۴ : حسنش آخر از هجوم خط تلف شد حیف حیف

شمارهٔ ۳۵۵ : روزی که صبح حشر کند رو به یک طرف

شمارهٔ ۳۵۶ : در صدف چون قطره افتد گردد او را دل ز سنگ

شمارهٔ ۳۵۷ : دارم ز دست داغ دل سامانیان در بغل

شمارهٔ ۳۵۸ : شهر و صحرا درگرفت از آتش رخسار گل

شمارهٔ ۳۵۹ : افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام

شمارهٔ ۳۶۰ : پادشاها با تو جان دردمند آورده ام

شمارهٔ ۳۶۱ : بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم

شمارهٔ ۳۶۲ : شب چو یاد عارض آن شعله قامت می کنم

شمارهٔ ۳۶۳ : روی دلی ز مردم عالی نیافتم

شمارهٔ ۳۶۴ : قبای خود چو گل امروز پاره پاره کنم

شمارهٔ ۳۶۵ : موج جوهر شوم از تیغ زبانت گردم

شمارهٔ ۳۶۶ : خم گشت قد و با لب نانی نرسیدیم

شمارهٔ ۳۶۷ : بی تو امشب بوی خون می آید از کاشانه ام

شمارهٔ ۳۶۸ : نفس عمریست می پیچد مرا در سینه می ترسم

شمارهٔ ۳۶۹ : لب گشایی به تکلم ز کلامت گردم

شمارهٔ ۳۷۰ : بنده مرحمت چشم سیاهت گردم

شمارهٔ ۳۷۱ : می روم هر سو سراغ دل ز مردم می کنم

شمارهٔ ۳۷۲ : صبا آورد دوش از میر عالی نامه‌ای سویم

شمارهٔ ۳۷۳ : ز شهر از دست تو امروز ای گل پیرهن رفتم

شمارهٔ ۳۷۴ : روی دلی از آن بت سرکش نیافتم

شمارهٔ ۳۷۵ : اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایم

شمارهٔ ۳۷۶ : یار سرکش را به زور ناله همدم کرده ایم

شمارهٔ ۳۷۷ : از آن روزی که دور افتاد زان زلف دو تا دستم

شمارهٔ ۳۷۸ : پژمرده شد به دل گل داغی که داشتم

شمارهٔ ۳۷۹ : گردبادم خاک در چشم چراغت می کنم

شمارهٔ ۳۸۰ : یاد آن شبها که در بزمت فراغت داشتم

شمارهٔ ۳۸۱ : بهر سوغای عزیزان جان ز تن بیرون کنم

شمارهٔ ۳۸۲ : خشک است ز بی مهریی ایام دماغم

شمارهٔ ۳۸۳ : تا به کوی آن نگار سیمبر جا کرده ام

شمارهٔ ۳۸۴ : شده چون سایه از بس خاکساری جزو اعضایم

شمارهٔ ۳۸۵ : شبی که بوی گلت از هوا سراغ کنم

شمارهٔ ۳۸۶ : بر زمین مانند اشک از چشم تر افتاده ام

شمارهٔ ۳۸۷ : چهره افروخت چو گل بهر تماشا رفتم

شمارهٔ ۳۸۸ : به کویت از سر خود سجده مقبل نمی دانم

شمارهٔ ۳۸۹ : از چمن افغان کنان بیرون چو بلبل می روم

شمارهٔ ۳۹۰ : داغ هر جا گل کند پا تکیه دل می کنم

شمارهٔ ۳۹۱ : یاد آن شبها که در بر گلعذاری داشتم

شمارهٔ ۳۹۲ : دل دیوانه خود را نشان کردم ندانستم

شمارهٔ ۳۹۳ : روم از جای با اندک نسیمی گرد را مانم

شمارهٔ ۳۹۴ : به گلشن رفتم و بی رویت آغاز جنون کردم

شمارهٔ ۳۹۵ : شکایت نامه آن روی چون گل بود در دستم

شمارهٔ ۳۹۶ : به گلزاری که در وی سرو قدی نیست خاموشم

شمارهٔ ۳۹۷ : خبر می گوید از راز درون لبهای خاموشم

شمارهٔ ۳۹۸ : تا گرفتم خو به سحر نرگسش جادو شدم

شمارهٔ ۳۹۹ : از سر کوی تو با صد حسرت ای گل می روم

شمارهٔ ۴۰۰ : گر به کف مانند گل مشت زری می داشتم

شمارهٔ ۴۰۱ : صبا از خنده آن گل حدیثی گفت در گوشم

شمارهٔ ۴۰۲ : در دل امشب شورشی چون صبح محشر داشتیم

شمارهٔ ۴۰۳ : از عدم جسم خراب و رنگ زرد آورده ام

شمارهٔ ۴۰۴ : بی خود شدم از زلف دو تا کام گرفتم

شمارهٔ ۴۰۵ : دل را اسیر خط بناگوش کرده ام

شمارهٔ ۴۰۶ : خوش آن مستی که درد و داغ خود را چاره می کردم

شمارهٔ ۴۰۷ : دری گشاده نگردد اگر گدای شوم

شمارهٔ ۴۰۸ : امشب از مستی به پای خم چو خشت افتاده ام

شمارهٔ ۴۰۹ : اشک چشم شبنمم در حسرت روی گلم

شمارهٔ ۴۱۰ : بس که چون شبنم سری دارد به عریانی تنم

شمارهٔ ۴۱۱ : می کند پهلو تهی کنج غم از تنهائیم

شمارهٔ ۴۱۲ : در چمن از گریه آبی بر رخ گل می زنم

شمارهٔ ۴۱۳ : گوشه چشم تو تا افتاد بر کاشانه ام

شمارهٔ ۴۱۴ : بی تو امشب سوخت از تب استخوان پیکرم

شمارهٔ ۴۱۵ : بی تو امشب بس که احوال خرابی داشتم

شمارهٔ ۴۱۶ : ساقی ز حدیث می و پیمانه گذشتیم

شمارهٔ ۴۱۷ : چون گل تمام داغم و خرم نشسته ام

شمارهٔ ۴۱۸ : نسیم صبح پیامی رساند در گوشم

شمارهٔ ۴۱۹ : شبنمم پهلو به روی بستر گل می زنم

شمارهٔ ۴۲۰ : بی جمالت در گلستان چاک چون گل می زنم

شمارهٔ ۴۲۱ : نگاه باده پرست تو برده از هوشم

شمارهٔ ۴۲۲ : نمی شود دم پیری اجل فراموشم

شمارهٔ ۴۲۳ : بیابان گردم و از کشور آرام بیرونم

شمارهٔ ۴۲۴ : بس که دلگیر از تماشای گلستان گشته ام

شمارهٔ ۴۲۵ : می روم در باغ و سر در پای سنبل می کنم

شمارهٔ ۴۲۶ : خبر از زلف او با جان غم پیوسته آوردم

شمارهٔ ۴۲۷ : بر درت همچون کمان پشت دو تا آورده ام

شمارهٔ ۴۲۸ : شمعم و پروانه ام با شد دل بی کینه ام

شمارهٔ ۴۲۹ : بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام

شمارهٔ ۴۳۰ : شکایت نامه آن روی چون گل بود در دستم

شمارهٔ ۴۳۱ : تا به سودای تو از خانه به بازار شدیم

شمارهٔ ۴۳۲ : همنشین زنبورم خانه پر عسل دارم

شمارهٔ ۴۳۳ : ز قتل عاشقان در سینه او غم نمی‌بینم

شمارهٔ ۴۳۴ : به دام دلبری افتاده ام گمگشته تدبیرم

شمارهٔ ۴۳۵ : نگاه یار با من بر سر جنگ است می دانم

شمارهٔ ۴۳۶ : روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم

شمارهٔ ۴۳۷ : از دهر بس که کلفت بسیار می کشم

شمارهٔ ۴۳۸ : در دم خط آن پسر در جستجو خواهد شدن

شمارهٔ ۴۳۹ : سرمه آن روزی که از چشمت جدا خواهد شدن

شمارهٔ ۴۴۰ : وقت خط جان تو بیرون از بدن خواهد شدن

شمارهٔ ۴۴۱ : اشک من گر اینچنین کز دل برون خواهد شدن

شمارهٔ ۴۴۲ : تازه می سازم ز برق ناله داغ خویشتن

شمارهٔ ۴۴۳ : چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن

شمارهٔ ۴۴۴ : گر به طوف خاکم آن عاشق نواز آید برون

شمارهٔ ۴۴۵ : دلم افسرده شد از گردش ارض و سما بیرون

شمارهٔ ۴۴۶ : یارب از پیمانه صحت مرا سرشار کن

شمارهٔ ۴۴۷ : تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن

شمارهٔ ۴۴۸ : ز آتش عشق تو آب شد جگر من

شمارهٔ ۴۴۹ : به دستم کرد گل تا داغهای آتشین من

شمارهٔ ۴۵۰ : بپوش از هستی خود چشم و عیش جاودانی کن

شمارهٔ ۴۵۱ : ای شکر لب وقف ارباب هوس خواهی شدن

شمارهٔ ۴۵۲ : از دل زارم نفس مأیوس می آید برون

شمارهٔ ۴۵۳ : به دور خط رخسارت دو چندان گشت آه من

شمارهٔ ۴۵۴ : از ریاضت نفس را کردم کباب خویشتن

شمارهٔ ۴۵۵ : جنونم دشت پیما شد کن ای مجنون حذر از من

شمارهٔ ۴۵۶ : این چه رنگ و رخسار است گلشن جمال است این

شمارهٔ ۴۵۷ : نمی آیی به بالینم نمی گیری خبر از من

شمارهٔ ۴۵۸ : خانه ام از روی او امشب چمن خواهد شدن

شمارهٔ ۴۵۹ : کجا رفتی ز آغوش تماشا ای نگار من

شمارهٔ ۴۶۰ : تا چراغ انجمن کردن زبان خویشتن

شمارهٔ ۴۶۱ : تا به او روشن کنم سوز نهان خویشتن

شمارهٔ ۴۶۲ - قطعه : فلک رتبه سبحانقلی خان که باشد

شمارهٔ ۴۶۳ : به دریا کرده ام خو موج آبم می توان گفتن

شمارهٔ ۴۶۴ : نمی گردد صدای جود از اهل کرم بیرون

شمارهٔ ۴۶۵ : کرده ام چون غنچه سر در آستین خویشتن

شمارهٔ ۴۶۶ : کرده ام بالین آسایش ز دست خویشتن

شمارهٔ ۴۶۷ : اگر یک دم شود خالی ز موج می سبوی من

شمارهٔ ۴۶۸ : مسجد در آی و تکیه به غیر از خدا مکن

شمارهٔ ۴۶۹ : از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من

شمارهٔ ۴۷۰ : شبی ای شمع در آغوش ما جا می توان کردن

شمارهٔ ۴۷۱ : به خاک افتاده گرد سرمه چشم سیاهت من

شمارهٔ ۴۷۲ : گذشتی مست با غیر و زدی آتش به داغ من

شمارهٔ ۴۷۳ : غریبم نیست همچون لاله دلسوزی به داغ من

شمارهٔ ۴۷۴ : خوش آن روزی که می نوشیده می رفتی به باغ من

شمارهٔ ۴۷۵ : ای دل چو بلبل از پی آن بی وفا مرو

شمارهٔ ۴۷۶ : خامه می پیچد به خود از خط چون زنجیر او

شمارهٔ ۴۷۷ : مجلس افروزیی رخساره نیکویت کو

شمارهٔ ۴۷۸ : ای سرمه صید کشته چشم سیاه تو

شمارهٔ ۴۷۹ : وصف رخش گلست و ورق گلشن است ازو

شمارهٔ ۴۸۰ : شوخ نقاشی که رنگم می کند تسخیر او

شمارهٔ ۴۸۱ : نمی نهم به در باغ خلد پا بی تو

شمارهٔ ۴۸۲ : نمی نهم به تماشای گل قدم بی تو

شمارهٔ ۴۸۳ : تا کی چو گل نشینم در خون تپیده بی تو

شمارهٔ ۴۸۴ : هر شب چو شمع دارم سوز و گداز بی تو

شمارهٔ ۴۸۵ : گردیده شمع بزمم بی آب و تاب بی تو

شمارهٔ ۴۸۶ : پیچیده با نگاهم از سیر باغ بی تو

شمارهٔ ۴۸۷ : شبها بود چراغم از دود آه بی تو

شمارهٔ ۴۸۸ : پریده رنگ ز گلها و لاله بی تو

شمارهٔ ۴۸۹ : شبها چو شمع دارم حال خراب بی تو

شمارهٔ ۴۹۰ : شد موسم خزان به گل و غنچه ناز کو

شمارهٔ ۴۹۱ : آمد بهار و رونق گلهای باغ کو

شمارهٔ ۴۹۲ : آمده بهار و نشاء و نمای زمانه کو

شمارهٔ ۴۹۳ : افتاد بر سر من سودای کاکل تو

شمارهٔ ۴۹۴ : آمد بهار و فیض نسیم بهار کو

شمارهٔ ۴۹۵ : آمد بهار بر کف ساقی پیاله کو

شمارهٔ ۴۹۶ : باشد به بام دیده من جای خواب تو

شمارهٔ ۴۹۷ : ای گل به سیر باغ چو باد صبا مرو

شمارهٔ ۴۹۸ : بیا که غنچه شد ای سرو من چمن بی تو

شمارهٔ ۴۹۹ : ای گل نرگس فدای چشم چون بادام تو

شمارهٔ ۵۰۰ : در خوان منعمان به امید عطا مرو

شمارهٔ ۵۰۱ : برده‌ام امروز بوی خوش ز باغ تازه‌ای

شمارهٔ ۵۰۲ : فصل نوروز است می‌آید هوای تازه‌ای

شمارهٔ ۵۰۳ : برآرد از چمن گل را خزان آهسته آهسته

شمارهٔ ۵۰۴ : ز بیم نرگس مستت پرید رنگ پیاله

شمارهٔ ۵۰۵ : دل همچو اشک بر سر مژگان برآمده

شمارهٔ ۵۰۶ : دل از خود رفته شوری بر من دیوانه افتاده

شمارهٔ ۵۰۷ : دلبر سوداگرم از شهر کابل آمده

شمارهٔ ۵۰۸ : تا ز پیش چشم من ای دشت‌پیما رفته‌ای

شمارهٔ ۵۰۹ : پنجه‌ام هرگز نرفته بر در کاشانه‌ای

شمارهٔ ۵۱۰ : تا تو رفتی انجمن گردید ماتم‌خانه‌ای

شمارهٔ ۵۱۱ : نوخط من ز سفر تا به وطن آمده‌ای

شمارهٔ ۵۱۲ : چهره افروخته همچون گل باغ آمده‌ای

شمارهٔ ۵۱۳ : جانب کلبه‌ام ای ماه‌جبین آمده‌ای

شمارهٔ ۵۱۴ : مرا در کشور تسلیم یارب تاج شاهی ده

شمارهٔ ۵۱۵ : چهره افروخته از باده ناب آمده‌ای

شمارهٔ ۵۱۶ : می‌کشم می هر سحر با می‌پرست تازه‌ای

شمارهٔ ۵۱۷ : از شکایت دل نمی‌سازد ز ما اندیشه‌ای

شمارهٔ ۵۱۸ : تا تو ای یوسف مصری ز سفر آمده‌ای

شمارهٔ ۵۱۹ : برده دل را از بر من نونهال تازه‌ای

شمارهٔ ۵۲۰ : در دلم افتاده همچون لاله داغ تازه‌ای

شمارهٔ ۵۲۱ : برده در پیری دل از دستم جوان تازه‌ای

شمارهٔ ۵۲۲ : جان به لب آمده و نیست ز جانان مددی

شمارهٔ ۵۲۳ : ای سرو مایل قد دلجوی کیستی

شمارهٔ ۵۲۴ : هر کوچه باغ دیده ام ای گل خوش آمدی

شمارهٔ ۵۲۵ : ای شمع بر سر من گریان خوش آمدی

شمارهٔ ۵۲۶ : رفتی و شوری به جان ناتوان انداختی

شمارهٔ ۵۲۷ : سر مگو آنکه شود خم پی احسان کسی

شمارهٔ ۵۲۸ : مرا امشب چو زلف خود پریشان کردی و رفتی

شمارهٔ ۵۲۹ : مرا در بحر غم چون موج آب انداختی رفتی

شمارهٔ ۵۳۰ : مرا آورده بر سر لشکر سودا شبیخونی

شمارهٔ ۵۳۱ : مرا ای شعله خود در تاب و تب انداختی رفتی

شمارهٔ ۵۳۲ : ز دستم می کشد دامن بهار افشان گریبانی

شمارهٔ ۵۳۳ : کبابم کرده بی پروا خرامی چشم می پوشی

شمارهٔ ۵۳۴ : مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی

شمارهٔ ۵۳۵ : ز من دل برده رنگین جلوه شمشاد بالایی

شمارهٔ ۵۳۶ : دلم را برده از جا سرو قد نازک اندامی

شمارهٔ ۵۳۷ : دلم در سینه باشد در تنوری مرغ بریانی

شمارهٔ ۵۳۸ : غنچه گردید گل قسمتم از کم سخنی

شمارهٔ ۵۳۹ : ای خوش نگاه رخنه گر جان کیستی

شمارهٔ ۵۴۰ : چه کرده ام که مرا همدم بلا کردی

شمارهٔ ۵۴۱ : چون غنچه گر به جیب تأمل فرو روی

شمارهٔ ۵۴۲ : شمع بزمی و چو یوسف به نظر می‌آیی

شمارهٔ ۵۴۳ : کفر و دین یکسان بود در مذهب دیوانگی

شمارهٔ ۵۴۴ : گر در خط بتان به تأمل فرو روی

شمارهٔ ۵۴۵ : از کدامین چمن ای سرو روان می آیی

شمارهٔ ۵۴۶ : گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی

شمارهٔ ۵۴۷ : همچو گل کیسه لبالب ز درم می آیی

شمارهٔ ۵۴۸ : گل به سر برزده از سیر چمن می آیی

شمارهٔ ۵۴۹ : به کوی انتظاری آرمیدن ها چه می دانی

شمارهٔ ۵۵۰ : فلک از کهکشان چون سینه چاکست پنداری

شمارهٔ ۵۵۱ : تا لبت نام برآورده به شیرین سخنی

شمارهٔ ۵۵۲ : تا کی ای بلبل به دنبال هنر افتد کسی

شمارهٔ ۵۵۳ : به سوی کلبه ام ای سیمبر نمی آیی

شمارهٔ ۵۵۴ : چرا به کلبه ام ای دلربا نمی آیی

شمارهٔ ۵۵۵ : به خواب آمد مرا لیلی وشی چون سرو موزونی

شمارهٔ ۵۵۶ : دمید خط و در آغوش من نمی آیی

شمارهٔ ۵۵۷ : چرا به کلبه ام ای لاله رو نمی آیی

شمارهٔ ۵۵۸ : قدت در چشم خود جا کرده ام ای دوست می رنجی

شمارهٔ ۵۵۹ : به سوی کلبه ام ای نازنین دوش آمدی رفتی

شمارهٔ ۵۶۰ : چرا به کلبه ام مهربان نمی آیی