شمارهٔ ۱۰۲

هوش مصنوعی: هر روز آسمان باعث سردرگمی و گیجی من شده است. من امیدی از این کشاورز ندارم و به مانند یک مورچه لنگ که به جایی نمی‌رسد، در حال سرگردانی هستم.

هوش مصنوعی: کسی که به رستوران من می‌آید و غذا می‌خورد، از روی دلسوزی و تماشا عبور می‌کند و می‌بیند که چقدر دکان من از کسادی و بی‌خریدار پر شده است.

هوش مصنوعی: سرنوشت من مانند پرنده‌ای آزاد نبود و تنها چیزی که نصیبم شده، استخوانی از باقی‌مانده روزگار است که من را از عذاب و سختی‌های آن رهایی بخشیده است.

هوش مصنوعی: من همچون چراغ روشن می‌مانم و در عین حال مانند شمع می‌چرخم و می‌گردم. هرکس که مانند پروانه به دور من بگردد، شب را مهمان من خواهد بود.

هوش مصنوعی: چند روزی است که بدون من زندگی می‌گذرد و به خاطر این دوری، بر دلم غمی سنگین افتاده و درد و رنج به جانم رسیده است.

هوش مصنوعی: از لبخند من، مغز پسته هم تمام شد و از دندانم، پشیمانی به وجود آمد. لبخند من باعث دردسر شد.

هوش مصنوعی: زخم‌ها و دردهایم مانند لاله‌هایی از بدنم شکوفا شده‌اند و چاک‌های پیراهنم نشان‌دهنده‌ی خرابی و آسیب‌هایی است که پس از این دردها بر من وارد شده است.

هوش مصنوعی: اگر به سوی باغ گل بروم، مانند نسیم که به آرامی غنچه‌ها را لمس می‌کند، در دل خود، عطر و یاد تو را پنهان می‌دارم.

هوش مصنوعی: من به خاطر تهمتی که به من زده شده، به تنهایی و گوشه‌نشینی روی آورده‌ام. مانند یوسف که در زندان به سر می‌برد و لباسش چاک شده، من هم در شرایط سخت و آسیب‌دیده‌ای به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: من به مانند یک فلاخن، سنگ ملامت را به شکم خود وارد کرده‌ام و به وضعیت دیوانگان زمانه‌ام آگاه هستم.

هوش مصنوعی: ای سیدا، تو از جلوی چشمانم می‌روی و دریایی از خون بر اثر اشک‌های من به وجود آمده است. مژگان من به گونه‌ای است که مانند دستان مرجانی می‌درخشد.