شمارهٔ ۲۱۷

هوش مصنوعی: وقتی آن سرو زیبا با لباس سرخ لاله‌گون به سمت من می‌آید، نفس از سینه‌ام بیرون می‌آید، مثل وقتی که شاخه‌ای از ارغوان به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر آن دختر زیبا در حرکت باشد و شیشه شراب را برای بوسیدن دستش بر لب پیمانه بیاورد، جانم فدای او می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم جدایی را بر روی برگ گل بنویسم، انگشتم مانند بلبل در غم واندوه می‌نالد و فریاد می‌کشد.

هوش مصنوعی: عشق من به من ملامت کرده و نامه‌ای پر از درد و غم به من فرستاده است. قاصدی از طرف محبوبم با قدی زیبا و همانند کمان، به سوی من می‌آید.

هوش مصنوعی: هوس گل‌ها به دامن او آمده و از شادی بزم وصالش، دلش به آشتی و شادابی می‌آید و همچون مهمان از سفره‌ی کریمان بهره‌مند می‌شود.

هوش مصنوعی: در دنیای زنده، همچون شبنم، آرامش و خواب راحتی ندارم. هر لحظه در گوشم صدای گام‌های باغبان می‌پیچد.

هوش مصنوعی: به گل غنچه نمی‌توان نارضایتی و ناراحتی را ابراز کرد، زیرا صدای دلشکستگی در گوش حساس او سنگین و ناخوشایند خواهد بود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای چون قمری که درخت سرو را به همت خود می‌سازد، از جای خود بلند می‌شود تا وظیفه‌اش را انجام دهد، حتی اگر جغدها در باغ حاضر باشند.

هوش مصنوعی: من با آغوش باز به استقبال تیر او می‌رم و در روزی که آن ابروکمان بیاید، برای کشتنم آماده می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر کسی که مراد و هدف من است، زیبایی خود را در بستانی ندیده باشد، وقتی برای سیر کردن می‌آید، همچون آب زلال و روان می‌آید.