شمارهٔ ۱۴۲

هوش مصنوعی: هر زمان که به ابروی او نگاه می‌کنم، دین و ایمانم را از دست می‌دهم و حتی سجده‌ام در محراب را فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: دست من به قدری به دامان او نزدیک شده که تمام تلاش خود را کردم، اما حالا متوجه شده‌ام که آستینم از دستم رفته است و دیگر نمی‌توانم به او دسترسی داشته باشم.

هوش مصنوعی: دنیا پر شده از ظلم و ستم، به همین خاطر محبت و خوبی از یادم رفته است.

هوش مصنوعی: تأثیر و نشانه‌های سختی‌ها و مشکلات زندگی را نمی‌بینم و اثر رفتارهای تند و خشمگین من هم به خاطر آهی که از دل آتشینم برآمده، از بین رفته است.

هوش مصنوعی: به خاطر کمبود دانه در زمین کسانی که بخشنده‌اند، تلاش و کوشش من به پایان رسیده و دیگر نمی‌توانم خوشه‌چینی کنم.

هوش مصنوعی: کسانی که در تنهایی و گوشه‌گیری به سر می‌برند، به خاطر آرزوها و خواسته‌های بسیارشان آرامش خود را از دست می‌دهند و استقامت و بردباری‌شان فرو می‌ریزد.

هوش مصنوعی: با بسته شدن زبان و گوش، ما نمی‌توانیم به درستی متوجه شویم و درک کنیم. در این شرایط، دیگر قدرت بیان و تاثیرگذاری کلامم از بین رفته است.

هوش مصنوعی: از زمانی که به فکر اعمال و کارهای خود افتاده‌ام، خوردن و خوابیدن از یادم رفته و به خاطر نگرانی‌هایم دیگر نمی‌توانم آرامش داشته باشم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به‌خاطر روز قیامت فکر نمی‌کند، اما من می‌توانم بگویم که ایمانم ضعیف شده است.

هوش مصنوعی: در دنیای خیال‌های لطیف، تفاوتی که می‌توان بین قدرت و فکر باریک اندیش مشاهده کرد، به اندازه یک سر مو است.

هوش مصنوعی: امروز در دل من جایگاه خاصی ندارد، زمانی بود که این نام بر روی انگشتم می‌درخشید و حالا دیگر از آن خبری نیست.