شمارهٔ ۲۷۳

هوش مصنوعی: گفته می‌شود که از این سرزمین، آن گل درخشان قصد سفر دارد و من را مانند نسیم ناامید، به سردرگمی می‌کشاند.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم بدون او حال و روزم چه خواهد شد، اما به نظر می‌رسد که تقدیر امروز مسیر دیگری را پیش‌رویم گذاشته است.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از او خداحافظی کنم، شاید سرم را با زین زیبایی تزئین کند. او خنجری زیبا در دست و تیغی بر کمر دارد.

هوش مصنوعی: به دوش کاروان بار ناله‌ام را گذاشتم. از پشت سر، رود زندگی می‌آید. هر کسی که داغی بر دل دارد، به دنبالم می‌آید.

هوش مصنوعی: به من آموزش بده که چگونه در کنار خاکستر زندگی کنم، ای آتش، چرا که آن پرنده زیبا در آرزوی هندوستان صحبت می‌کند.

هوش مصنوعی: بلبل تنها زمانی به گلستان می‌آید که گل، با درد و رنج خود، اشک‌هایش را به عنوان شبنم بر روی خود بکشد.

هوش مصنوعی: دل از خود بی‌خبر است و به دنبال عشق می‌گردد. از دیگران درباره‌ی محبوبش سوال می‌کند، اما خود او هیچ خبری از حال و روز خودش ندارد.

هوش مصنوعی: من به دنبالت می‌روم، مانند رد پا که از خود به جا می‌گذارد. شاید چشم او که از خاک برمی‌خیزد، مثل سرمه بر چشمانش باشد.