شمارهٔ ۱۵۴

هوش مصنوعی: وقتی که هوای تو بر باد صبا اثر گذاشته، برگ گل‌ها در سفرها مانند رد پای انسان‌ها بر زمین مانده‌اند.

هوش مصنوعی: وقتی که دست‌های زیبا و رنگین تو را از خون پر کردی، آثار زیبایی و لطافت در مردم ماهرو کم‌رنگ شده است.

هوش مصنوعی: هر روز به خاطر بی‌عرضگی و ناامیدی خودم، صورت زردی به خود می‌زنم. در حالی که برگ کاه من به دست شخص دیگری که خیلی با ارزش و با اهمیت به نظر می‌رسد، افتاده است.

هوش مصنوعی: در چمن، پرهای قمری به خاطر یاد تو، به زمین افتاده‌اند و شبیه به نقش‌هایی بر روی بوریا هستند.

هوش مصنوعی: زیبایی‌های چشم‌های تو آن‌قدر جذاب و دل‌رباست که گویی سنگ‌های قیمتی و زیبا را برای زینت آن به کار برده‌اند. این درخشش و جاذبه حالتی افسونگر به چشمان تو بخشیده و به نوعی بر دیگر زیبایی‌ها سایه انداخته است.

هوش مصنوعی: من هر لحظه درد دل خود را به یاد لاله‌زار می‌برم، اما نمی‌دانم این طلا که در جیبم بود، کجا گم شده است.

هوش مصنوعی: من از آن نوشتار زیبایی ندارم، چون مانند قلمی که بیگانه است، بر کلامم تاثیر نمی‌گذارد و این به خاطر این است که ذوق و سلیقه‌ام به خوبی با این کار آشنا شده است.

هوش مصنوعی: مدتی است که دیگر هیچ اثری از قامت راست و استوار من باقی نمانده و مدتی است که این عصا که نماد پیری و ناتوانی من است، از دستم افتاده است.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم از این دوره سختی که در آن هستم رهایی پیدا کنم، ای سرورم؟ دانه وجود من در چرخ زندگی گیر کرده و توان حرکت ندارد.