شمارهٔ ۲۶۷

هوش مصنوعی: ای پسر، کسانی که قبل از شکوفا شدن و جوان شدن تو، به زمین و دشت‌های پر از علف نظر کرده‌اند، به تو هم نشان از همان گوساله‌وار بودن داده‌اند.

هوش مصنوعی: بینی‌ات مانند زمین خشک و شوره‌زار خواهد شد، چرا که به اندازه کافی آب از جویبار کنارت به تو نداده‌اند.

هوش مصنوعی: دست کشیدن از زلف تو کار آسانی نیست، زیرا دوستان در مسیر هندوستان به من وعده داده‌اند که در آنجا همراهم خواهند بود.

هوش مصنوعی: زود به چارپایانی که به دلایل ننگین بر پشت آنها بار می‌شود، تبدیل می‌شوی، هرچند اسبان قدرتمند و اصیل راه را در اختیارت قرار داده‌اند.

هوش مصنوعی: به سوی محل سکه‌زنی اشاره کرده‌اند و وعده‌های فراوانی به آنها داده‌اند.

هوش مصنوعی: عالم به خاطر زیبایی چشمانت کوچک شده است و از آنجا که موها و خطوطی که به چشمت می‌آید، دیگر جایی برای استراحت در بین موریانه‌ها و مارها باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: دل من را با لطافت و فریب خود از جای خود بیرون برده‌اید و در تنگه‌های صورتت، نقاشی‌هایی زیبا و دل‌فریب خلق کرده‌اید که مرا به تسخیر خود درآورده است.

هوش مصنوعی: صورتت را به زیبایی بیارای و در جمع نمایش دهندگان هنر، خود را به نمایش بگذار، زیرا به جای تو بر روی آثار و نقش و نگارها کار شده است.

هوش مصنوعی: امشب به خاطر خاموشی و سکوتی که حاکم شده، کاسه‌های شراب را به چشم پیرم فرستاده‌اند.

هوش مصنوعی: در باغستان، تو را به زمین انداخته‌اند، و گل‌‌ها به چشمانت نشان داده‌اند که چطور زخم‌هایت را پنهان می‌کنند.

هوش مصنوعی: چشمان خیره به تو نگاه می‌کنند و مانند آینه تو را می‌بینند؛ مثل مومی که پشت کارت را دیدند و روی آن تاثیر گذاشتند.

هوش مصنوعی: آموزش تو باید به گونه‌ای باشد که زبانش نرم و روان شود، همان‌طور که مغز نان تازه نرم است. در حقیقت، معلم تو در این فرآیند نقش مهمی دارد.

هوش مصنوعی: بهتر است اکنون در پی زیبایی خود باشی، زیرا زندگی در اینجا به تو انصاف نداشته و سختی‌ها را برایت به ارمغان آورده است.

هوش مصنوعی: اگر بندهایمان از پند و نصیحت محکم نشد، اکنون اختیار و کنترل کارهایمان به خودمان سپرده شده است.