شمارهٔ ۵۳۱

هوش مصنوعی: شما با شعله وجودتان مرا در حال و هوای خاصی قرار دادی و سپس مانند شمعی که خاموش می‌شود، رفتی. آتش عشق تو چشمانم را سوزاند و تو این همه را بدون هیچ نشانی ترک کردی.

هوش مصنوعی: شما سوار بر اسبی نشسته‌اید و با سرعتی بسیار به نزد ما آمده‌اید، احوال ما را جویا شده‌اید و سپس ناگهان مثل برق ایستاده و دوباره با سرعت رفتید.

هوش مصنوعی: انسانی که به من بی‌توجهی کرد و زخم‌های دلم را نادیده گرفت، بدون اینکه به حال من فکر کند، رنج و درد من را ایجاد کرد و به راحتی از کنارم رفت.

هوش مصنوعی: نشستی کنار من و به حال من نگاهی انداختی و همین مقدار کافی بود که از وضعیت من باخبر شوی و سپس رفتی.

هوش مصنوعی: چمن به خاطر گریه‌های سیدا پر از شور و احساس شد، اما تو با لبخندت از این همه غم غافل شدی و رفتی.