شمارهٔ ۴۲۲

هوش مصنوعی: در دوران پیری، نمی‌توانم زمان مرگ را نادیده بگیرم؛ شانه‌های خمیده‌ام مانند حلقه‌ای در گوشم می‌ماند که یادآور این واقعیت است.

هوش مصنوعی: وقتی که دایره‌ی آرامشم تنگ نباشد، مانند هلال عید، آغوشم باز و گشوده خواهد بود.

هوش مصنوعی: از محله‌ی باده‌فروشان بیرون نمی‌روم، چرا که نوشیدنی‌ای که در آنجا هست، هوش و حواسم را گرفته و نمی‌توانم از آنجا فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: در این دشت، به جز از افرادی که گم شده‌اند، نمی‌توانم هیچ چیز پیدا کنم. مانند گردبادی که خانه‌ام را بر دوش دارد و نمی‌توانم جایی را برای سکونت بیابم.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر ناچیزی و فقر ما مهربانی کرده، اگر تمام دنیا را به من بدهند، حاضر نخواهم بود آن لطف و محبت را بفروشم.

هوش مصنوعی: در جمع کسانی که مشغول نوشیدن هستند، من هیچ علاقمندی نمی‌بینم و همین بهتر است که من آن دوران را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: به یاد زیبایی‌های گلستان، منتظر بمان که آغوشم پر از خواب و خستگی است و می‌خواهد مانند گلی بیدار شود.

هوش مصنوعی: زلف دراز و پیچ‌درپیچ معشوق امروز به طرز غریبی رها شده و بی‌قرار از جای خود می‌رود، و من در این حال در فکر و خیال او هستم.