شمارهٔ ۴۲۰

هوش مصنوعی: بدون زیبایی تو، در گلستان چاک میزنم، مانند گلی که بر سوزن مژگان بلبل، سینه‌ام را می‌زdem.

هوش مصنوعی: در میان بیابان، من مانند سبزه‌ای نیستم که غریبه باشد. من عشق یارم را در کنار گل سنبل به نمایش می‌گذارم.

هوش مصنوعی: وقتی که صیاد در سکوت کارش را انجام می‌دهد، من هم در دوردست‌ها یار خود را می‌بینم و طوری رفتار می‌کنم که انگار متوجه او نیستم.

هوش مصنوعی: من که غمگین و دلسوخته‌ام، اگر در باطن مشک و عطر نیستم، اما همچنان به آرایشی که خودم را به آن می‌زنم، افتخار می‌کنم و به موهایم می‌رسید.