شمارهٔ ۲۵۵

هوش مصنوعی: از دلbroken شده‌ام دود و آهی برمی‌خیزد، مانند اینکه گل را بخواهد گلبارنش کند. برای درمان زخم‌هایی که خونریزی دارند، نیاز است که دست را بشوییم.

هوش مصنوعی: ای دل، مانند سپند که از سوختن بی‌طاقت می‌شود، نپرس و صبر کن. تا زمانی که از خاکسترت آتش بیرون نیاید، شکیبایی کن.

هوش مصنوعی: دلم که زخمی است، هر بار که محبوبم برایم درمانی می‌آورد، صدای تیشه‌ای را که به سنگ‌ها می‌زنند، از کوه بیستون می‌شنوم.

هوش مصنوعی: برای ساکنان بیابان، نیازی به دربان نیست، چرا که صداهای خوشایند از خانه‌های بیستون به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: افرادی که به دنبال آب و غذا هستند، به خاطر طمع و حرص خود به دنبال نعمت‌ها می‌روند. صدای زنجیر جنون به خاطر نشانه‌ای از تلاش و کوشش یکی از حشرات، یعنی مورچگان، به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: من را دچار حیرت کرده است، آقایی، شوق و ذوقی که از محله‌ای آغاز می‌شود که مانند کربلا از خاکش بوی خون به مشام می‌رسد.