شمارهٔ ۹۴

هوش مصنوعی: من در زندگی‌ام به مکان و امکاناتی نیاز دارم که باعث برآورده شدن نیازهایم شود و در عین حال، حوادث و تغییرات زندگی نتواند مرا از مسیرم منحرف کند.

هوش مصنوعی: اگر دلم دچار تنگی شود و غم مرا احاطه کند، آنگاه چاره‌ام این است که با خودم سخن بگویم و در دل به یاد دعا و نیایش بیفتم.

هوش مصنوعی: من در میان دریا خیمه زده‌ام، مانند حبابی که هر روز از امواج به وجود می‌آید و در آسمان معلق است.

هوش مصنوعی: ابر بدون باران از دریا خجالت می‌کشد، همان‌طور که چشم بی‌نم یک کاسه دست گدا شرمنده است.

هوش مصنوعی: هر یک از شما پس از من به سخنانی بیهوده پاسخ می‌دهد، همان‌طور که کسی که نافرمان است، در پشت سر من به زبانش شکایت می‌کند.

هوش مصنوعی: برگ بسیار سبکی هم از سمت کهکشان نمی‌آید، حتی اگر رنگی شبیه کهربا داشته باشد.

هوش مصنوعی: دزدها هرگز در کمین خانه افراد بی‌نوا نیستند، زیرا من لباس ساده‌ای به تن دارم که نشان‌دهنده وضعیت اقتصادی پایین من است.

هوش مصنوعی: دل من از هجوم آرزوها به تنگ آمده و مانند مشبک شده است. این زره و پوشش که به تن دارم، تا کی می‌تواند زیر این لباس پنهان بماند؟

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه جنس‌های بی‌ارزش و بی‌کیفیت در بازار زیاد است، هیچ‌گونه تمایلی به رفتن به دکان و خرید ندارم.

هوش مصنوعی: از رضایت و قناعت سید عمر امیدوارم که بتوانم همیشه آبرو و بقاء خود را حفظ کنم، چرا که سرچشمه این بقاء برای من همان قناعت است.