شمارهٔ ۹۹

هوش مصنوعی: من پیر شده‌ام و بار سنگینی بر دوش دارم که عصایم را به چنگ گرفته‌ام. اگر می‌خواهم از پا بیفتم، تنها با تکیه بر بالش می‌توانم خود را نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: من به حال پروانه‌ای که در جستجوی خانه‌اش می‌گردد، دلم می‌سوزد. برای من، همین که چراغ آسیاب روشن باشد، کافی است.

هوش مصنوعی: خامه‌ام، که ابزار نوشتن من است، از قدرت بیان ناتوان است و نمی‌تواند به خوبی احساسات و افکار مرا منتقل کند، مانند بلبل بی‌نوایی که در گلستان گیر افتاده و از ناله‌اش هیچ صدایی بیرون نمی‌آید.

هوش مصنوعی: بر اثر نشستن کلاه بر سر من، نسبت به تاج شاهانه حسرتی در دل دارم و می دانم که لیوان شراب و کاسه‌ای که در دست گدایان است، برای من هم دستاوردی خواهد بود.

هوش مصنوعی: مرا از سوی دیگران مورد بی‌مهری قرار می‌دهند، در حالی که کسی که به من نزدیک و آشناست باید به من توجه کند و محبت بورزد.

هوش مصنوعی: من مانند غنچه‌ای دلتنگ نیستم؛ قلبم با این ثروت (زر) همچون برگ‌های انگور همیشه آماده و گشوده است.

هوش مصنوعی: من در حال فکر کردن به سخنانی هستم که مانند گلی در آسمان، در دل شادابم پرواز می‌کند.

هوش مصنوعی: شعله‌ای که می‌سوزد، تنها توسط پرنده‌ای افسانه‌ای به نام سمندر قابل درک است. من به شمع ارزش قائلم و در چشم‌های پروانه جای دارم.

هوش مصنوعی: نگاه کردن به زیبایی‌های چمن برای چشم‌های پیر مناسب است، اما من، مانند بیدی مجنون، تنها می‌توانم به پشت پاهایم نگاه کنم.

هوش مصنوعی: ای سید، من مانند کسانی که غافل‌اند در اسارت دنیای مادی گرفتار شده‌ام و بر دوش من زنجیرهایی از بند و محدودیت‌ها سنگینی می‌کند.