شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: وقتی دل به عشق تو گرفتار می‌شود، همچون آئینه‌ای که قدرت خود را از نمایش زیبایی می‌گیرد، برای حفظ خود به عریانی و بی‌پناهی تن می‌دهد.

هوش مصنوعی: از خودت بیرون بیا و به دنیای وسیع‌تری که در انتظار توست، قدم بگذار. مانند عنکبوتی که در خانه‌اش دام گسترده و مگس‌ها را شکار می‌کند، تو هم باید فرصت‌ها را شکار کنی و از آنها بهره‌برداری کنی.

هوش مصنوعی: از ظالمان کمک نخواه، زیرا از ناتوانی نمی‌توانی انتظار خوبی داشته باشی. مثل اینکه آب تیشه، نمی‌تواند خار و خسی را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: پادشاهان به خیابان‌های دیوانگان می‌روند و در شهر ما، آدم‌های بااخلاق به سمت گدایان عاشق و شیدا می‌روند.

هوش مصنوعی: باران بلا بر قافله می‌بارد و صدای نامناسبی از راهزن به گوش می‌رسد، در حالی که دلیل گمراهی خود را از صدای زنگ شتر نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای آقا، آه و ناله‌ام را از دل بیرون نکن، چرا که هیچ‌کس پروانه را در قفس نمی‌بیند.