شمارهٔ ۴۹۴

هوش مصنوعی: بهار آمد و نسیم خوش آن را همراهی کرد، اما با وجود زیبایی‌ها و گل‌ها، دل‌هایی که زخم دارند و لاله‌زارها نیز داغ و غم را به دوش می‌کشند.

هوش مصنوعی: ای عطر پیرهن، چه خبر از معشوقه‌ی مصر؟ ای آهوی زیبا که نفسش بوی مشک می‌دهد، کجاست؟

هوش مصنوعی: ای کوه‌کن، وقتی که به جبل و کوه مشغولی، نتیجه‌ات چیست؟ آیا عمرت به پایان رسیده و هنوز مزد زحمت‌هایت را نگرفته‌ای؟

هوش مصنوعی: باغ پر از گل و گیاه شد، اما فصل خزان هم آمد. ای بلبل، چرا در دل تو هنوز غم و اندوه نشسته است؟

هوش مصنوعی: برای اینکه شادی و نشاط به راحتی به دست آید، باید از مشکلات و دشواری‌های زندگی گذر کرد. در زندگی، مانند ساغر که مملو از خوشی‌هاست، نمی‌توان فقط به دنبال لذت‌ها بود بدون اینکه با چالش‌ها روبرو شویم.

هوش مصنوعی: ای کهربا، کهکشان به خاطر زیبایی و ارزش تو به اطاعت تو در آمده است. زیبایی تو در جهان باعث اعتبار و ارزش تو شده است.

هوش مصنوعی: دلیران و مردان بزرگ، به کسی کمکی نمی‌کنند. در واقع، همانند آن که در یک صدف، مروارید باارزشی وجود دارد، باید این مروارید را پیدا کرد.

هوش مصنوعی: ما چشم داریم اما در آن هیچ قطره‌ای نیست. چرا که مانند ابری که بی‌اختیار می‌بارد، اشکی از ما نمی‌ریزد.

هوش مصنوعی: ای آقا، همدم خدا کسی در این دنیا نیست، جز سایه‌ی همراهی تو که بر من خاکی و حقیر افتاده است.