شمارهٔ ۸۲

هوش مصنوعی: امروز دلم سخت بی‌قرار است، زیرا آن معشوق با آن بدن زیبا، مرا می‌آزارد. احساس می‌کنم درست مانند خاری در پیراهن گلی هستم که وجودم را نازک و حساس کرده است.

هوش مصنوعی: وقتی که سخنی از لب او نوشته‌ام، به‌طوری که در بین پرندگان شیرین‌گو، مرا ذکر کرده‌اند.

هوش مصنوعی: انسان را جوانی تازه و شاداب به زندگی بهشتی و میوه‌ای دلپذیر تبدیل می‌کند، اما در ذهن من همیشه یاد آن سیب کهن و قدیمی نقش بسته است.

هوش مصنوعی: خانه‌ام پر از نعمت است مانند پسته‌ای که از پر شدنش به تنگی آمده، و روزی کسی آرزوی آن را دارد.

هوش مصنوعی: نقش خط زیبایش با نگاهش مرا آشنا کرد، حالا که امروز مانند آهوی ختن، دلبر و باوقار شده‌ام.

هوش مصنوعی: من مانند یعقوب از یوسف خودم هستم و نتوانسته‌ام او را از خود دور کنم. در آغوشم پنهان است و من از بوی پیراهنش هنوز حسش می‌کنم.

هوش مصنوعی: در محفل جشن، موهای مشکی و آشفته‌ام را به زیبایی آرایش کرده‌اند و حالا بر روی سرم نامه‌ای وجود دارد که نشان از توجه و محبت کسی به من دارد.

هوش مصنوعی: شمعی که همیشه در حال رفت و آمد است، نور و روشنی ایجاد می‌کند و پروانه‌ای نگران در جمع حاضر است که به من توجه دارد.

هوش مصنوعی: سیدا، با خطش به من پیام محبت و عشق را داده است، اما او به دلیل سکوتش، در گوشه‌ای از دلش سخن‌های ناگفته‌ای از عشق را دارد.