شمارهٔ ۴۰۹

هوش مصنوعی: اشک چشم من به خاطر احساس کمبود زیبایی محبوبم ریخته می‌شود. صدای ناله‌ام همچون یک بلبل است که در خانه‌ای که به آن تعلق دارم، به خاطر همین حسرت به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: من در طول زندگی‌ام جز به سرگردانی در بیابان و گرفتار شدن در مشکلات، به چیز دیگری دست نیافته‌ام، حتی در محیط‌های خوش و خرم نیز.

هوش مصنوعی: من به خاطر روحیه زرد و پژمرده‌ام از دست خودم رنج می‌برم و شانه‌ام همچون برگ‌های خزان، خالی و بی‌حالت است.

هوش مصنوعی: چشمانم از اشک پر شده و عواطف من به شدت تحت تاثیر غم قرار گرفته است. این احساسات مانند سیل عظیمی به سمت آسمان سرازیر می‌شوند و من مانند طغیانی در حال جاری شدن هستم.

هوش مصنوعی: درخت ارغوان به خاطر خون سیدا (یک شخصیت مهم) ناله می‌کند. مژگان من مانند سرزمینی به نام هند، تیره و شوم است و من گونه‌ای بدبختی را در سرزمین کابل مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشمم امشب به خاطر غم‌های بی‌پایانم پر از اشک است و درد و بی‌کسی را احساس می‌کنم. بویی از خون به مشام می‌رسد که نشان‌دهنده‌ی درد و زخم‌هاست.

هوش مصنوعی: اگر به دریا بروم، طوفانی به پا می‌شود و اگر در چمن باشم، مکانی بیابانی برای زندگی‌ام می‌سازم.

هوش مصنوعی: وقتی که نور ماه از کلبه من عبور می‌کند، شمعی که نشان‌دهنده‌ی پشیمانی است، در محفل من خاموش می‌شود.

هوش مصنوعی: از زمین من هیچ گیاهی نمی‌روید جز خوشه‌های شگفت و درخشان. حاصل کار من هم برق و شعله و آتش است که نشان دهنده‌ی وجود درد و رنج می‌باشد.

هوش مصنوعی: امروز در میان کسانی که بخشنده هستند، احساس تنهایی می‌کنم. اکنون کشتی دل من به سمت خشکی می‌رود و در دریا نیست.