شمارهٔ ۲۰۴

هوش مصنوعی: تو از من ناراحت هستی، ای صیاد، اما کیست که بتواند رازهای درونم را بگشاید و قفل سکوت لب‌های من را باز کند؟

هوش مصنوعی: لب‌های قرمزت به دلیل پرسیدن احوال من بسته شدند، و هم‌نشین سرمه به من می‌گوید که چه بر من خواهد گذشت.

هوش مصنوعی: من با تمام وجودم نوشیدنی را از میخانه چشمان تو می خریدم، اما تو در را به رویم بستی و حالا می پرسم که چه کسی اینجا می تواند به من کمک کند؟

هوش مصنوعی: به مانند گلی که در درون سینه‌ام نهفته است، از پیوند تو راز دل مرا ربوده‌ای. اکنون دامن پرده‌نشین من را به کنار بزن تا ببینم چه کسی خواهد شد.

هوش مصنوعی: هرچند که با شور و شوق به جانم نفوذ کردی و رفتی، اما اکنون خودت به من بگو که صدای اعتراضی که از من بلند می‌شود، چه کسی می‌تواند آن را خاموش کند؟