شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: پاییز فرا رسید و شادی و نشاط از روزگار رفت. گل‌ها رفتند و پرنده‌های چمن نیز آشیانه‌های خود را ترک کردند.

هوش مصنوعی: در زیر آسمان نمی‌توان زندگی همیشگی داشت؛ بنابراین، باید از این دنیا جدا شویم و به سفر برویم.

هوش مصنوعی: ای پرندهٔ روح، در این قفس باریک و تاریک نمی‌توانی بمانی و باید از این جا پرواز کنی.

هوش مصنوعی: در میهمانی بخشندگان، صدایی بلند نشد و آواز دور شد، همچنان که از درهای خانه خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: امروز جغدی را از ویرانه به باغ بردند، و این نشانگر تفکیک او از دیگران در این دوره است.

هوش مصنوعی: باید توجه کرد که زندگی و موفقیت به سادگی به دست نمی‌آید و باید مثل آسیاب که همیشه در جستجوی آب و دانه است، تلاش و کوشش کرد تا به آنچه می‌خواهیم برسیم. تنها نشستن و انتظار کشیدن کافی نیست و برای دستیابی به خواسته‌ها باید تلاش مستمر داشت.

هوش مصنوعی: در آخر کار، گویی گرد و غبار به هوا می‌رود و به دروازه خانه نزدیک می‌شود و از آستانه آن عبور می‌کند.

هوش مصنوعی: دست‌هایی که می‌توانند مشکلات دیگران را حل کنند و گره‌ای را باز کنند، کجاست؟ انگار ناخن‌ها از انگشتان جدا شده و به وداع رفته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر در میانه‌ی روزگار امیدی برای روشنایی وجود نداشته باشد، از درخشش نور و شعله‌ی آتش نیز خبری نخواهد بود.

هوش مصنوعی: ای پیر که همواره در سایه تو جوانی سپری کردیم، بر افق عمر ما غروبی نزدیک است و وقت آن رسیده که به خانه و زندگی خود بازگردیم.

هوش مصنوعی: ساقی، شیشه، لیوان، نوازنده و آواز همه جمع شده‌اند، اما ناگهان همه چیز در هم می‌شکند و می‌گذرد.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم پراز خشکی شده و دیگر دندان‌هایم نشانی از زندگی ندارند. از آسیاب وجود ما، دیگر چیزی باقی نمانده و میل به آب و دانه هم رفته است.

هوش مصنوعی: هیچ کس از طمع و نگاه به آبرو در امان نیست، چرا که این گوهر ارزشمند به سبب گذر زمان از دست رفته است.

هوش مصنوعی: ای آقای من، از صدای ناله‌هایم متوجه شدم که این تیر، که شکسته است، به سمت هدفش می‌رود.