شمارهٔ ۱۰۵

هوش مصنوعی: ای خدا، لطف کن و مرا از این آرزو و نگرانی آزاد کن. مرا به دوستان و آشناهایت و به گفت‌وگو با آنان توفیق بده.

هوش مصنوعی: ای درخت امید، مرا پر از میوه کن؛ بدون هیچ تردیدی مانند درختی که روزی می‌دهد، به من هوا و فضایی بده.

هوش مصنوعی: خانه‌ای بر دوش دارم، اما تکیه‌گاه من تو هستی. هرچه می‌خواهی، در این لباس بی‌نوا به من عطا کن.

هوش مصنوعی: دست من به خاطر بلندی آستینم، در آن گرفتار شده است؛ شبیه به دستان کسانی که به دیگران کمک می‌کنند. به من هم کمی از احسان و لطف خود عطا کن.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم کوه بیستون را از جایش بردارم، مثل گردبادی که قدرت و نیرویی بزرگ دارد. پس به من کمک کن تا بتوانم این کار را انجام دهم.

هوش مصنوعی: از عمق دل‌ها می‌خواهم که با نور شناختی خاص پر شود. با نور خورشید و ماه در دستانم، ای بزرگوار، به من نعمت و رحمت عطا کن.

هوش مصنوعی: بدن من تا زمانی که از آسیب‌های حوادث در امان باشد، به من طبعی مانند مومیایی بده.

هوش مصنوعی: اگر در دل کسی غمی مانند غنچه باشد، من آن را باز می‌کنم و مانند نسیم می‌دوانم. ای دست من! کمک کن تا مشکلات را حل کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که بروم، اگر در نظر دیگران محبوب باشم، به من اعتبار و ارزش بده.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم این ناملایمات و مشکلات را به سوی خودم بکشاند، همان‌طور که یک آهنربا اجسام را جذب می‌کند.

هوش مصنوعی: من پیر شده‌ام و دیگر نمی‌توانم کاری انجام دهم. هر روز به من روزی می‌رسد، اما بدون این که از دست و پای خود استفاده کنم.

هوش مصنوعی: با وجود کدورت‌ها و سختی‌ها، صبحگاهی در زندگی‌ام دیده می‌شود. در این کلبه تاریک که زندگی‌ام را شکل داده، آرزوی روشنایی و امید دارم.

هوش مصنوعی: می توانی که کوه‌های کهربا را به دست بیاوری، در حالی که من به رنگی شبیه حنا درآمده‌ام.

هوش مصنوعی: من دامن پاکی و عصمت را به دست گرفته‌ام، مانند سیده‌ای که در لباس پرهیزکاری استقامت می‌کند. به من نیز استقامت در این مسیر را عطا کن.