شمارهٔ ۹۲

هوش مصنوعی: من در دلم گلی دارم که اگرچه در دستم یک مشت طلا باشد، اما مثل گلی که در مهمانی‌ها باشد، مرا بیشتر خوشحال می‌کند.

هوش مصنوعی: من سینه‌ام را مانند یک آینه صاف کرده‌ام، هر نیک و بدی را از دور می‌توانم در آن ببینم.

هوش مصنوعی: مانند بوی گل، کنترل زندگی‌ام به دست دیگران است و من در حال خارج شدن از باغ هستم، نمی‌دانم که چه خبرهایی در انتظارم است.

هوش مصنوعی: از زمین تا آسمان فاصله‌ای بیشتر از یک قد مژگان نیست، مانند شبنم که در روز و شب وجود دارد، اگر چشمانم تر باشد.

هوش مصنوعی: خواب آرامی که از پهلویم دور شده، همچون سفر است. مانند تکیه‌گاهی که به دیوار و در اتکا کرده و مرا تنها گذاشته است.

هوش مصنوعی: بی‌هدف بودن و بی‌سرانجامی از ضربه‌های راهزن، خانه‌به‌دوشی برایم امن است؛ در پیش رو سپر به دوشم دارم.

هوش مصنوعی: ای صدف، تا کی باید منتظر بمانی تا برای یک قطره، سنگ بشوی؟ اگر آب، مروارید باشد، من به آن نیاز دارم.

هوش مصنوعی: خواب مانند پروانه‌ای می‌چرخد و دور چشم‌های من می‌گردد، چون که به خاطر سنگ آسیاب که زیر سرم هست، نمی‌توانم خوب بخوابم.

هوش مصنوعی: من تا کی باید به سمت خانه دارویی بروم، ای حکیم، آرزوی آن را دارم که در زندگی‌ام مانند صندل راحت و بی‌دردسر باشم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم حال کشتی دریانوردان در کنار دریا چگونه است، اما می‌دانم که در آنجا خطرات زیادی وجود دارد.

هوش مصنوعی: مزرعه‌ای که خشک شده، به دنبال آبرو و زندگی خود است. انتظار دارد که از ابرها، که نماد بارش و برکت هستند، امید بگیرد. برای من، امید و آرزو تنها از چشمان بارانی و پر از اشک می‌تواند نشأت گیرد.

هوش مصنوعی: اگر چه در فقر و تنگدستی زندگی می‌کنم، اما مانند سرو در باغ، ایستاده‌ام و به زیبایی خود می‌بالم. اگر سفر و جدایی در راه باشد، از زیبایی و احساساتم دل می‌کنم و به آنچه هستم پشت می‌کنم.

هوش مصنوعی: با قلم خود آرزوهای غیرممکن را به تصویر می‌کشم، اما از درخت خشک امیدم هم می‌خواهم میوه‌ای بگیرم.

هوش مصنوعی: من به مانند سربازی هستم که چشمان او را با مژگان خود نگه می‌دارم و در شب‌ها تیرهایی که به همراه دارم، در کمرم آویخته‌اند.