شمارهٔ ۴۲۶

هوش مصنوعی: خبر از زلف او را با دل پر از غم به رنج آوردم، چه روز سیاهی را برای این دل خسته بوجود آوردم.

هوش مصنوعی: آسمان که مایه‌ی بلا و آزمایش‌هاست، مرا از شر و مکر خود رها کرد، درست مثل یوسف که از چاه نجات یافت و به دنیای آزاد آمد. من نیز از این زندان بسته و محدودیت‌ها خارج شدم.

هوش مصنوعی: نگاهم همچون شاخه‌های درخت ارغوان شد، به خاطر آن جوان خوش‌چهره، در فصل پاییز از این باغ گل‌ها دست آوردی را به ارمغان آوردم.

هوش مصنوعی: هنگامی که دری از سمت قبله مانند محراب باز شد، به یاد خودم آمدم و به یاد آن ابروی زیبای پیوسته‌ام افتادم.

هوش مصنوعی: در باغ، سرو جوان و نارس از زیبایی‌اش سخن می‌گفت، مانند قمری که در مقابل قد او سرش را خم کرده است. من هم به احترام او آمده‌ام.

هوش مصنوعی: صدای زنجیر در گوشم به من پیام می‌دهد که سزاوار آن کسی هستم که در خانه‌ای بسته و بدون خروج مانده‌ام.

هوش مصنوعی: من از جمع مردم دنیا پا کشیدم و امروز دل خود را آزاد و رها کردم.