شمارهٔ ۱۲۵

هوش مصنوعی: در باغی که نخل‌ها خشک شده‌اند، تنها یک یادگار از درختان بادام باقی مانده است. در دنیای امروز نیز فقط نام و یاد افرادی که به بخشش و سخاوت مشهور بودند، باقی مانده است.

هوش مصنوعی: مردم در دنیا به خاطر شگفتی‌های زندگی به بیراهه رفته‌اند، به گونه‌ای که عده‌ای به کفر و عده‌ای به اسلام روی آوردند.

هوش مصنوعی: بزرگان به کسانی که چیزی ندارند، آنچه داشتند را بخشیدند، ولی حالا به اهل مقام و مرتبه توهین می‌شود.

هوش مصنوعی: هر جا که لب و دهانی می‌دیدم، دلم از آنجا سیراب می‌شد. اما حالا نردبان به بالای بام مانده و به آنجا نمی‌روم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر زلف او و زیبایی‌اش، در حالتی آشفته و پریشان هستیم و دیگر نمی‌دانیم که چگونه باید به آرامش برویم یا به کجا برویم.

هوش مصنوعی: هر کجا که بروی، مواظبت را از دست نده، زیرا در مسیرت مشکلاتی وجود دارد که ممکن است تو را متوقف کند.

هوش مصنوعی: آدم‌های خوشگذران و مهمانی به روزهای خوب و خوشی پایان داده‌اند و حالا کار دنیا به دست انسان‌هایی خودخواه و ستمگر افتاده است.