شمارهٔ ۴۲۵

هوش مصنوعی: به باغ می‌روم و در پای گل سنبل می‌نشینم و زمان خود را مثل شانه‌ای که بر روی موها و زیورهای زیبایی می‌گذارد، صرف زیبایی و لذت می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از چمن و گل‌های زیبا نامه‌ای می‌نویسم و این نامه را مانند بلبل با عشق و احساس به تصویر می‌کشم.

هوش مصنوعی: نیازی به فراق و جدایی از خود ندارم، چون مانند گردبادی به سوی تو می‌افتم و به اعتماد به تو می‌کوشم.

هوش مصنوعی: من به مدت طولانی در باغ زندگی خوابیده‌ام و اگر زمانش برسد، مانند گلی شکوفا می‌شوم.