شمارهٔ ۵۳۷

هوش مصنوعی: دل من در سینه‌ام می‌تپد، در حالی که احساساتی داغ و سوزان دارم مانند مرغی که در حال پختن است. اما در عین حال، افکار و آرزوهایم به حالت سرگردانی است، همان‌طور که بادی در بیابانی می‌وزد و بی‌هدف می‌چرخد.

هوش مصنوعی: به مانند گلی هستم که در خون افتاده‌ام و از اندیشه‌ای دانه دانه، لباس گلگونم را پاره کرده‌ام، این در حالی است که معشوقی پاکدامن دارم.

هوش مصنوعی: روی پشت بام لیلی، که چهره‌اش مانند ماه است، مجنون به یاد او در کنار کوی او نشسته است و دلتنگی‌اش را با زنجیر موهای سنبل‌گونش به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: عشق به عمق وجودم نفوذ کرده و از شدت آن، قلبم به شدت آسیب دیده است. تیرهای عشق مانند خیابانی مرا در بر گرفته‌اند و من به شدت تحت تاثیر آن قرار گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: دیوانه‌ای در بوستانی برپا شده است؛ به طوری که هر نخل مثل عروسی با زیبایی خاصی خود را به نمایش گذاشته است.

هوش مصنوعی: من از سفره دنیا چیزی به دست نیاورده‌ام و فقط با کمترین نیازها راضی هستم، مانند هلال ماه که با یک تکه نان به زندگی‌ام ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: سرم را به زانوهایم تکیه داده‌ام و به نوعی از بیکسی خود را پنهان کرده‌ام، در حالیکه یک گوشه از لباس به دامنم چسبیده است.

هوش مصنوعی: اگر مهمانی ناگهان بیاید و من فرصت داشته باشم، از سفره‌ام شرمنده می‌شوم و از او عذرخواهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در آغوش پدرم هستم و لب‌های خشک من یادآور مادر است. در چه زمانی و در چه دوره‌ای این اتفاق افتاده است؟