شمارهٔ ۳۹۱

هوش مصنوعی: یاد آن شب‌ها می‌کنم که در کنار گل خوشبویی بودم و در دل، از اشک و غمِ او، خاری حس می‌کردم.

هوش مصنوعی: خانه‌ام مانند خنده‌ای از گل، پر از شادی بود و در کنار آشیانه‌ای خوشحال در بهار زندگی می‌کردم.

هوش مصنوعی: در دل خود داغی عمیق و بیداد حس می‌کردم که مانند موجی در کربلای وجودم به تپش درآمده است و هر بار که به آن می‌نگریستم، به یاد زنده‌ دلی و زیبایی‌های آن می‌افتادم.

هوش مصنوعی: عیش و شادی من همیشه در این چمن پر از گل بوده است، اما اکنون دل من از غم و اندوه پر از درد و رنج شده است. در گذشته روزهای خوبی را پشت سر گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: من نور خورشید را مثل تصویر سراب می‌شمردم تا بتوانم از طریق آن، زیبایی‌اش را در آینه ببینم.

هوش مصنوعی: برای اینکه روحم پاک و زلال شود، سختی‌ها و دردها را تحمل می‌کنم. چون زمانی که درونم نا чист بود، ظاهر و باطن من هم تفاوتی نداشت و همه چیز غبار آلود بود.

هوش مصنوعی: من تا صبح در فکر مشکلات و نگرانی‌ها بودم، اما چه شب‌های خوب و خوشی بود که مشغول زلف‌های تو بودم و زمانی را با تو سپری کردم.

هوش مصنوعی: این روزها به یک قطره اشک نیاز دارم، در گذشته مانند دریا بودم که هر سنگ قیمتی را در کنارش داشتم.