شمارهٔ ۴۶۹

هوش مصنوعی: دل بدخوی من به حدی آسیب دیده و آشفته است که مانند یک متکا به من چسبیده و نمی‌تواند از من جدا شود، و این اشاره به زخم‌ها و دردهای عاطفی عمیقی دارد که تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: فرزند ناتوان پدر را به گریه واداشته، چون از بی‌نتیجه بودن کارها ناراحت است و حالا بر سر من آمده است.

هوش مصنوعی: غنچه‌ ای از گل، با لطافت و زیبایی، در مقابل بخشنده‌گان قرار گرفت. در حالی که بوی خوش آن مثل عطر صندل، نگران‌کننده و دردآور است و مرا به زانو درآورده است.

هوش مصنوعی: از دل خودم روزگاری به یاد ندارم، از آن زمان که خبرها تمام شده و زندگی‌ام به بیابان مرگ تبدیل شده، همچون گردبادی که آهویم را به همراه می‌آورد.

هوش مصنوعی: هر کس که نگاهی به من بیند، به سرعت همه چیز را فراموش می‌کند. گویی که این خاصیت فراموشی در گوشه ابروی من نهفته است.

هوش مصنوعی: مشکلات و گرفتاری‌های زیادی برایم پیش آمده و چون لباس‌ام به هم گره خورده، از کنار من دوری کن که ممکن است به تو هم آسیب برسد.

هوش مصنوعی: هر روز از دوست و رفیقم دورتر می‌شوم، در حالی که زندگی‌ام مدت‌هاست به دنبال من می‌گردد.

هوش مصنوعی: من شب‌ها خواب راحتی ندارم، مانند شمعی که در حال سوختن است. تنها چیزی که آرامش می‌دهد، قرار دادن سرم روی زانوی خودم است.