شمارهٔ ۹۸

هوش مصنوعی: من شمعی هستم که هیچ‌کس نمی‌تواند مرا روشن کند، پروانه هر شب تا صبح دامنم را می‌زند و این حال و روز من است.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای بی‌پر شدم و به خاطر ناله و گریه‌ام در کمال ناچارگی مانده‌ام. باغبان سال‌ها من را از گلستان خودش بیرون کرده است.

هوش مصنوعی: من از سرنوشت تلخ خود نوری دارم و از آسمان، امیدی که مانند چراغی به من روغن داده است تا داغ و غم خود را روشن کنم.

هوش مصنوعی: در آغوش خود، پیراهن پاره‌ام را می‌چسبم و دیگر نیازی به زره نیست؛ دیگر از دوختن و سوزن و نخ هیچ انتظاری ندارم.

هوش مصنوعی: امید و آرزوهای من امروز مانند سفره‌ای بزرگ زیر آسمان گسترش یافته و گسترده شده است.

هوش مصنوعی: گاهی که به چمن می‌روم و برای تماشا برمی‌گردم، گل‌های سوسن از هر سو به من توجه می‌کنند و مرا می‌زنند.

هوش مصنوعی: اگر به نزد رفوگر بروم، از شرمندگی مثل گلی که بار پیراهنش از دوش افتاده، در عذاب هستم.

هوش مصنوعی: در میان کسانی که در جایگاه‌های بالاتر قرار دارند، به دلیل عدم توجه و تمایز، بهتر است که به جای دیدن از میان روزن، به شکاف دیوار نگاه کرد.

هوش مصنوعی: مانند پرنده‌ای که از قید و بند رهاست، در آرامش و آزادی زندگی می‌کنم و نیازی به نگرانی از مشکلات و گرفتاری‌ها ندارم.

هوش مصنوعی: من بر دوش خود خانه‌ای دارم و کلاهی بر سر که ناشی از بلاتکلیفی و آشفته‌گی من است؛ پیراهن من از خاکی که در این سرگردانی به وجود آمده، پر شده است.

هوش مصنوعی: با تلاش و تدبیر، توانستم بر مشکلات و دشمنان خود غلبه کنم، حتی زمانی که احساس کمبود و ناتوانی می‌کردم.

هوش مصنوعی: مدتی از افرادی با تجربه در مورد سرنوشت و زندگی حاتم سخن پرسیدم، و آنگاه به من عصایی از آهن دادند که گویی علامتی از آسمان بود.

هوش مصنوعی: خانه‌ام پر از دود چراغ است و شب‌ها خوابم نمی‌برد، مثل روزهایی که چشمم به روی بینایی باز است.

هوش مصنوعی: به خاطر فقر و سختی که کشیده‌ام، حالا نیاز دارم که در رستم، یعنی قدرت و شجاعت بیژن، کمکم کند و از این وضعیت سخت نجاتم دهد.

هوش مصنوعی: در شب‌های چمن، آرامش ندارم و نسیم به خاطر غنچه‌ها موجب آزارم می‌شود، چون پیراهنم را به خطر می‌اندازد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از خانه خارج شوم، زیرا همچون پرگاری که دوران به دورش می‌چرخد، زندگی مرا در دامن خود گرفته است.