شمارهٔ ۵۲۹

هوش مصنوعی: من را در دریای غم مانند موجی رها کردی و به بدن نحیف من، چرخ و چنگ انداختی و رفتی.

هوش مصنوعی: در صبح زود، زمانی که شتاب و عجله حاکم بود، تو سفر را آغاز کردی و با رفتن خود اضطراب و بی‌قراری را به جانم انداختی، مانند سیمابی که به راحتی نمی‌توان آن را در دست نگه‌داشت.

هوش مصنوعی: تو با مهربانی از حال من نپرسیدی و این برای من ظلمی بزرگ است که باعث شد به این حال و روز بیفتم. تو با لطفی که داشتی مرا تنها گذاشتی و بدون توجه به من رفتی.

هوش مصنوعی: تو با لبانی زیبا همچون غنچه‌ای در باغ گل، از دوری خود را پنهان کردی و با سایه مژگان‌ات چهره‌ات را پوشاندی و سپس رفتی.

هوش مصنوعی: بدون تو، ای زیبارو، یک لحظه هم آرامش ندارم. تو به زخم دل من مثل نمک بر کباب زدی و سپس رفتی.

هوش مصنوعی: ماه من، پرده‌های چشمانم را برای روشنایی راهت با خونم فرش کردم، اما تو آنها را شستی و زیر نور آفتاب انداختی و رفتی.

هوش مصنوعی: تو به دلم زخم‌های زیادی زدی؛ با مشک عطر و یاد تو دلم را داغ کردی، با دست خود خونم را آلوده کردی، چشمانم را به آتش کشیدی و در حالی که همه این ها را کردی، رفتی و مرا تنها گذاشتی.

هوش مصنوعی: تو با وعده‌ی بازگشتت من را در حالی که منتظر بودم رنجاندی و رفتی.

هوش مصنوعی: به می، دامان پاکی‌ات را آلوده کردی و پارچه‌ی خود را در نور ماه منتشر ساختی و سپس رفتی.

هوش مصنوعی: تو با دستانت خطی کشیدی و اجزای جهان را به هم ریختی؛ چهره‌ای را به نمایش گذاشتی و شعله‌ای در کتاب قرار دادی و سپس رفتی.

هوش مصنوعی: به سمت محبوب خود نگاهی انداختی و با یک لیوان شراب، مست و خراب به حال خود رها شدی و رفتی.