شمارهٔ ۵۳۴

هوش مصنوعی: تا کی باید آرزوهای دل مرا به هر سمتی بکشاند؟ امیدوارم در این جهان هیچ کس فرزندی بدخُو و ناپسند نباشد.

هوش مصنوعی: در این بیابان، در جستجوی آرزوهایم هستم و سعی می‌کنم خود را با دیدن رد پای آهویی آرامش بخشم.

هوش مصنوعی: به دلیل ناتوانی و ضعف ناشی از پیری، بر دیوار بدن تکیه کرده‌ام و مانند کودک به آرامی از سمتی به سمت دیگر نمی‌چرخم.

هوش مصنوعی: امروز در بازار افرادی که فقط به خودشان اهمیت می‌دهند، به خاطر نداشتن دارایی کافی، نتوانستم آینه‌ام را بفروشم. هیچ انسانی با رویی زیبا و دلنشین حاضر نشد آن را بخرد.

هوش مصنوعی: درخواست و آرزوی افرادی که شکست خورده‌اند، مرا به شدت تحت تاثیر قرار داده است. وقتی که خود را در حالتی مانند غنچه می‌بینم که در اثر غم و غصه، سرش چوبین شده است، دلم به حال آن افراد می‌سوزد و این موضوع به شدت بر من تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: من از زیبایی و جذابیت چشمان معشوق مانند طاق کسری، که از دور دیده می‌شود، چشم برنداشته‌ام و تمام توجه‌ام را به حالت دلبرانه ابروهایش معطوف کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در جوانی، به نفس سرکش و یاغی خود می‌خندیدم و آن را به نوعی به سخره می‌گرفتم، مثل اینکه کمان فرسوده‌ام را در برابر نیروی بازوی خود، که نبود، قرار داده بودم.

هوش مصنوعی: بوی پریشانی باعث شده است که احساس تنهایی و یکنواختی کنم، همچنان که شانه‌ای خشک و بی‌روح در زندگی، و نمی‌توانم نسیم صبحگاهی را که گیسویی را به رقص درمی‌آورد، حس کنم.

هوش مصنوعی: فقیر از سفره‌ی صاحب‌منصبی با دهان خشک برمی‌گردد و آرزو می‌کند که ای کاش دست از آرزوها و طمع‌ها بردارد؛ زیرا هیچ نفعی در این تلاش نیست.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و نشاط لاله و گل، در دوران جوانی تبدیل به یک جوانی شاداب و پرنشاط شدم. از دنیای این گلستانی که دورتادورم را احاطه کرده است، بوی خوشی را احساس می‌کنم.