شمارهٔ ۵۳۹

هوش مصنوعی: تو کیستی که با نگاهی دلربا و مؤثر، به جان آدمی نفوذ می‌کنی؟ تو همچون شعله‌ای هستی که در جستجوی جذابیتی در دل و جان دیگران می‌درخشی.

هوش مصنوعی: در آغوش چشمانم به خاطر تماشای زیبایی‌ها، مانند لاله‌زار پر از گل، تو به گلستانی تازه رسیده‌ای. کیستی تو که این‌قدر دلربایی؟

هوش مصنوعی: تو کیستی که مانند یک مسافر رم کرده‌ای که در بیابان گم شده، و با پیروزی چندین هزار دام را شکسته‌ای؟

هوش مصنوعی: دل‌های ما مانند برگ‌های پاییز بر زمین افتاده‌اند. ای بهار نو، تو که می‌رقصی و درخت سرو هستی، تو کیستی؟

هوش مصنوعی: ای برق، از کدام سرزمین آمده‌ای؟ ای شیر خشمناک، از کجا درختان نی وجود داری؟

هوش مصنوعی: عالم به خاطر تو دچار آشفتگی و تغییر شده است. تو که با چشمانت غوغا به پا کردی، کیستی؟

هوش مصنوعی: من مانند فواره‌ای از شکر هستم و طوطیانی که شکر می‌فروشند، من هم در این دنیای شیرین و شکرآلود که تو نامش را شکرستان گذاشته‌ای، چه کسی هستم؟

هوش مصنوعی: ای گل، تو از کجا رشد کرده‌ای و آب نوشیده‌ای؟ ای شاخه پر از شکوفه، تو از کدام باغی هستی؟

هوش مصنوعی: افتادگی عجیبی به جان غذاها آمده است، ای نمک که از کیسه نمک در آمده‌ای، تو کیستی؟

هوش مصنوعی: چشمم به خاطر گشت و گذار شبانه‌ام و دیدن نور ماه، روشن و براق شده است. ای ماه‌رو، تو کیستی که مانند شمع در شبستان درخشان هستی؟

هوش مصنوعی: تو چون آفتابی هستی که نور و روشنی‌ات بر خانه‌های مردم می‌تابد. کیستی ای روشنی‌بخش و درخشان؟

هوش مصنوعی: شخصی به خاطر عشق و محبتش به تو به زانو در آمده است، اما تو به او رحم نمی‌کنی. تو که مسلمان هستی، چرا این‌گونه رفتار می‌کنی؟