شمارهٔ ۸۵

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که بال ندارد، چطور می‌تواند در باغ گل هوس کند؟ خنده‌ی گل برای من مانند شکاف دیوار قفس است.

هوش مصنوعی: من چرا از عیسی مریم درخواست سوزن کنم، وقتی که می‌توانم به راحتی به اثر جای پای کسی دسترسی پیدا کنم؟

هوش مصنوعی: من کی می‌توانم به مانند عنکبوت به تار و پود خود وابسته شوم، در حالی که اگر قویتم مانند مگس باشد، نمی‌توانم به پرواز درآیم؟

هوش مصنوعی: غنچه‌ای که هنوز شکفته نشده را گلچین از میان چمن می‌برد و من هم مانند گلی هستم که در میان خار و خس قرار دارم.

هوش مصنوعی: هیچ شکارچی‌ای نیست که من خودم را در دامش گرفتار کنم. حتی اگر در قفس هم باشم، دوست دارم از شیرینی‌ها بگویم.

هوش مصنوعی: تو که می‌گویی سکوت کردن مانع بخت و اقبال است، من اگر کسی باشد که به من کمک کند، فریاد می‌زنم.

هوش مصنوعی: کاروانی از عطر پیراهن نمی‌آید و ناله‌ها در دل من گره خورده است؛ مانند صدای جرس، احساساتم را منعکس می‌کند.

هوش مصنوعی: سالیان زیادی است که از باغ و زندگی سرسبز دور افتاده‌ام. ای باغبان، برای من زخم‌های عمیق زندگی به اندازه زخم‌های پیرهن، دردآور و سنگین است.

هوش مصنوعی: من به خاطر تماشای چمن، سرم را در گریبانم کرده‌ام و غنچه گل برای من معنای حفظ جان و نفس را دارد.

هوش مصنوعی: ای بلبل، مراقب باش که از چمن پا بیرون نگذاری، چون در این گلستان هنوز غنچه‌های نیمه‌رسیده‌ای وجود دارد که به من مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر به آرزوهایم دسترسی داشته باشم، چگونه می‌توانم تلاش خود را ناتمام بگذارم و امیدم را کم‌رنگ کنم؟

هوش مصنوعی: روزی یک پرنده درون تخم به دنیا بیاید، اما به اندازه کافی غذا و رزق برایش وجود دارد، حتی اگر در قفس باشد.

هوش مصنوعی: من به خاطر ناامیدی از تحقق آرزوهایم، درهایی را به روی آن‌ها بسته‌ام و دیگر انتظار ندارم که کسی به من کمک کند یا دستم را بگیرد.