شمارهٔ ۹۵

هوش مصنوعی: دشت خشک و بی‌آب و علفی که دارم، چشمم به آسمان دوخته شده است. امیدوارم که از کهکشان، بارانی به برکت بیابم.

هوش مصنوعی: خامه‌ام هرگز نمی‌تواند به لطافت باران بهار باشد، چرا که کاغذی که می‌نویسم از برگ‌های پاییز درست شده است.

هوش مصنوعی: وقتی نور خورشید بر دوشم می‌افتد، حس سنگینی می‌کنم، چون مانند سایه‌ای هستم که چشمانم توانایی دیدن روشنایی را ندارند.

هوش مصنوعی: در شرایطی که شب و شمع به هم پیوند خورده‌اند، می‌توانم از حالت خشک و بی‌روح خود بیرون بیایم و به زیبایی و لطافت شبیه یک پروانه تبدیل شوم.

هوش مصنوعی: در چمن، مانند پرنده‌ای در زیر بال خود، سرو را پنهان می‌کند. همانطور که آن سرو زیبا و روان در حال حرکت است، من نیز به او نزدیک هستم.

هوش مصنوعی: من در حال پرسه‌زنی و سرگشتگی بی‌هدف هستم، مانند آسياب که بی‌وقفه می‌چرخد؛ اما روزی خواهد رسید که به من فرصتی داده می‌شود تا حرف‌هایم را بزنم.

هوش مصنوعی: در زمان هیاهو و شلوغی، از من انتظار نداشته باش که مثل شمعی که در آستانه ای ست، ساکت و بی حرکت بمانم. پروانه زنده ام و زنده بودنم من را به جنب و جوش می اندازد.

هوش مصنوعی: در بیابانی که من ناخواسته و گم‌گشته‌ها را رهبری می‌کنم، گردبادی که در آنجا وجود دارد، مانند دودی است که از ناله و آه کاروان بلند می‌شود و به من مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمم مانند ستاره‌هاست که از بیدارانی در شب باخبر است، در حالی که در کنار بام، چندین نگهبان مراقب من هستند.

هوش مصنوعی: ای کسی که در پشت سر به سخن شکایت می‌پردازی، خوب فکر کن؛ زیرا نافرمانی می‌کند و تمام وجودم به زبان باز است.

هوش مصنوعی: از لبانم هیچ صدایی نمی‌آید، چون تشنه‌ام. آبی که در دست دارم، به جای اینکه سیرابم کند، فقط جامی است پر از سرمه.

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه از دست خط خود سودی نبرده‌ام، به‌طوری‌که تیر بی‌هدف در کمان همواره برایم وجود داشته باشد.