شمارهٔ ۱۷۴

شبی که بر سرم آن سبزپوش می آید

صدای مقدم خضرم به گوش می آید

به یاد زلف و رخش گلشن از گل و سنبل

قبا دریده سلاسل به دوش می آید

ندا کنند به مسجد مؤذنان هر صبح

حذر کنید که آن باده نوش می آید

که رفته است به گلشن که عندلیب امروز

خموش می رود و در خروش می آید

فغان ماتمیان بزرگان غافل را

صدای ناله کبکی به گوش می آید

تو باده می خوری و من کباب می گردم

تو می کشی و مرا خون به جوش می آید

به روز مرگ دل از خواب می شود بیدار

کسی که می رود از خود به هوش می آید

چرا به خون نه نشینم چو سیدا امروز

که گل به داغ پی گلفروش می آید

شبی که بر سرم آن سبزپوش می آید

صدای مقدم خضرم به گوش می آید

هوش مصنوعی: شبی که آن شخص با لباس سبز به سراغ من می‌آید، صدای آمدن خضر به گوشم می‌رسد.

به یاد زلف و رخش گلشن از گل و سنبل

قبا دریده سلاسل به دوش می آید

هوش مصنوعی: یاد زلف و چهره‌ات مرا به یاد بهشت می‌اندازد؛ مانند گلی که در شکوفایی‌اش می‌درخشد و زنجیرها را به دوش می‌کشد.

ندا کنند به مسجد مؤذنان هر صبح

حذر کنید که آن باده نوش می آید

هوش مصنوعی: هر صبح مؤذنان در مسجد اعلام می‌کنند که احتیاط کنید، زیرا آن شراب (عشق و معرفت) در حال آمدن است.

که رفته است به گلشن که عندلیب امروز

خموش می رود و در خروش می آید

هوش مصنوعی: کسی به باغ رفته است که امروز بلبل ساکت است و گاهی هم با صدای بلند می‌آید.

فغان ماتمیان بزرگان غافل را

صدای ناله کبکی به گوش می آید

هوش مصنوعی: ناله و فغان افرادی که در سوگ هستند، به گوش می‌رسد و این صدا مانند ناله‌ی کبکی است که در بین بزرگانی که به بی‌خبری غافل‌اند، منتشر می‌شود.

تو باده می خوری و من کباب می گردم

تو می کشی و مرا خون به جوش می آید

هوش مصنوعی: تو در حال نوشیدن شراب هستی و من در حال کباب کردن غذا. تو با کارهایت مرا به هیجان می‌آوری و خونم به جوش می‌آید.

به روز مرگ دل از خواب می شود بیدار

کسی که می رود از خود به هوش می آید

هوش مصنوعی: در روز مرگ، دل انسان از خواب خود بیدار می‌شود و کسی که در این مسیر حرکت می‌کند، به خودآگاهی می‌رسد.

چرا به خون نه نشینم چو سیدا امروز

که گل به داغ پی گلفروش می آید

هوش مصنوعی: چرا امروز به خاطر درد و غم گلی که به یاد فروشنده‌اش به خاک افتاده، گریه نکنم؟