شمارهٔ ۱۴۷

هوش مصنوعی: دیروز در یک لحظه، دل و جانم را به طرز عجیبی خراب کرد و رفت. خانه‌ام را برای خودش تخریب کرد و همچون سیل، همه چیز را ویران کرد و سپس ناپدید شد.

هوش مصنوعی: به مانند گل، اجزای وجودم به هم متصل بودند، اما با آمدن صبح خزان، همه چیز را به هم ریخت و رفت.

هوش مصنوعی: کلبه‌ام را به دست تقدیر سپردم و با زبانی توصیف می‌کنم که همچون گردبادی که دامنش را می‌زند، به سرعت از جایی که بودم دور شدم و به بیابان رفتم.

هوش مصنوعی: خانه‌ام پر از عشق و زیبایی او بود، اما او به یکباره به خاک سیاه رفت و مرا تنها گذاشت.

هوش مصنوعی: دختر جوان با کمانش بر روی بازویش و نگاهش را با ابروهایش به سینه‌ش می‌دوخت، به طوری که مژه‌هایش مانند خاری بر دلش اثر می‌گذاشتند و به سرعت از کنار او رفت.

هوش مصنوعی: او آمد و بال‌های پروانه را برید، شمع جشنم را به چراغ زیر دامان تبدیل کرد و سپس رفت.

هوش مصنوعی: مدتی بود که عشق او را در دل پنهان کرده بودم، اما یک روز به ناگاه نمایان شد و مانند گلی زیبا جلوه کرد و سپس رفت.

هوش مصنوعی: شکوفه‌وار در افکارم پراکنده شد و با شور و شوق خود، سرم را پر از خیال کرد و از کنارم رفت.

هوش مصنوعی: از درد فراق او، دلم را به هم ریختند و به یاد او بر نوشیدن مشروبات وداع گفتم. افسوس که با رفتنش تمام لذت‌ها و خوشی‌هایم را نیز برهم زد و رفت.

هوش مصنوعی: در روز قیامت دامن تو را می‌گیرم ای آقا، چرا که آن بی‌دین در حق من ظلم‌های زیادی کرد و رفت.