شمارهٔ ۱۸۱

هوش مصنوعی: ای ساقی، برایم شرابی بیاور که از دل ناآرام من آرامش به وجود آورد و باعث شادی و لبخند زیبا از لبان دختران بهشتی شود.

هوش مصنوعی: برای به دست آوردن چیزی که در نظر داشتم، خیلی تلاش کردم و حالا نفس من به اندازه نفس یک مورچه کوتاه و ضعیف شده است.

هوش مصنوعی: در دل من حسرت وجود آن لب شیرین و جذاب است که مانند خوشه‌ای از انگور زیبا و دل‌فریب به نظر می‌آید، و این حسرت باعث شعله‌ور شدن درد و غم می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی از محفل تو دور شدم، دلم پر از غم و اضطراب شد. شعلۀ عشق و یاد تو در دل من مانند آتش زبانه می‌کشد و نمی‌تواند خاموش شود.

هوش مصنوعی: در بهار، دل من به خوشی و شادابی می‌رسد و از درون سینه‌ام، خطی از زیبایی و عشق نمودار می‌شود، مانند اینکه از زمین مورچه‌ای در حال ظهور است.

هوش مصنوعی: افراد خوش‌زبانی که با تو رابطه دارند، می‌توانند از یک خوشه انگور، صدها خوشه دیگر تولید کنند.

هوش مصنوعی: اگر تو نباشی، زیبایی و شکوه طبیعی چطور ممکن است؟ حتی گیاهان و گل‌ها هم در غیاب تو، از زیبایی و حالتی ناکام خواهند بود. سرو، که نماد بلندی و زیبایی است، بدون وجود تو، تنها و سرشار از درد خواهد بود. نرگس‌ها هم بی‌نظیر و ناب هستند، اما در absence تو از چمن، تنها به کورانی و بی‌حالی می‌رسند.

هوش مصنوعی: یک تار مو به گوشه لبش می‌افتد و انگشت هر علف سبزی که بر خاک فغفور بروید، را لمس می‌کند.

هوش مصنوعی: هر دانه‌ای که بر روی زمین کاشته شود، با زحمت و تلاش خداوند، مانند پرندگانی که در جستجوی طعمه هستند، به زندگی و رشد می‌پردازد.

هوش مصنوعی: آن لذت و نشتی که به دنبالش هستی، از دست ظالمی نمی‌آید، بلکه مانند عسل شیرین و دلپذیری است که از زنبور به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: در آرزوی وجود تو، نور امیدم از پنجره خانه‌ام درخشید.

هوش مصنوعی: این شعری از یک صوفی است که می‌گوید وقت آن رسیده که آرزوها و خواسته‌های دلش به حقیقت بپیوندد و او احساس خوشی و سرخوشی کند.