شمارهٔ ۱۴۱

هوش مصنوعی: هر روز از دهان تو دشنام و نیش و کنایه می‌شنوم، و روز و شب مانند جامی که پر از اشک من است، این درد و غم را بر دل سنگی‌ام می‌ریزم.

هوش مصنوعی: اگر از دکان تو عبور کنم و پایم به سنگ بیفتد، اگر بر زیبایی‌ات بنشینم، این نشان از شرم توست.

هوش مصنوعی: به خاطر دیدن تو، بدنم مثل آتش شعله‌ور می‌شود و آن کسی که خونم را به جوش می‌آورد، رنگ وجود تو را دارد.

هوش مصنوعی: گوش من به پیغام‌های تو عادت کرده و از لذت‌ها و شادی‌ها کم شده است. کجای این دنیای پر از پرده‌های پنهان صدای دل‌انگیز تو به گوش می‌رسد؟

هوش مصنوعی: امروز در مقابل دکان او، ایستاده‌ام و آماده‌ام تا با سنگ‌ها به جنگ تو بروم.