شمارهٔ ۵۵۰

هوش مصنوعی: آسمان به خاطر دل شکستگی و غم خود مانند کهکشانی می‌نماید و تو گویی زمین به خاطر ناراحتی‌های مردمش در حال سوز و گداز است.

هوش مصنوعی: اگر به چشمانم که پر از اشک و درد است نگاه کنی، ممکن است فکر کنی که مژگانم به چالشی عمیق و سخت دچار شده و ویرانی آن از خاشاک و زباله‌های رفته در آب نشانه‌ای است از ناتوانی و زحمت.

هوش مصنوعی: کرم و لطافت مانند باده روح را به شخص می‌بخشد، گویی که دست لطف تو شبیه به دست متکبر تاک است.

هوش مصنوعی: سر گل که در باغ بیشه است، با سرکشی و ناآرامی مغز خود را پریشان می‌کند. شاخ سنبل، مانند زهرمار ضحاک، گمراه‌کننده به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه زیاد مانند تیرکمان تیر میزنم، ناخن تیزم را با دندان می‌گیرم و فکر می‌کنی که چوب مسواک در دهانم است.

هوش مصنوعی: در روزی که سر از زمین برمی‌دارم و به آسمان‌ها می‌روم، به خاطر عشق و ارادت به او، پیشانی‌ام به خاک خواهد افتاد.