شمارهٔ ۲۳۲

هوش مصنوعی: بخشی از قدرت و خوبی صدای سایلان، به مثابه‌ی چراغی می‌شود که کاروان غارتگران را هدایت می‌کند و راه را برایشان روشن می‌سازد.

هوش مصنوعی: تن ظالم مانند گلی سرخ است که در دریاچه‌ای پر از خون می‌چرخد، زمین بی‌رحم و بی‌احساس است و بهتر است که کربلا مانند دشت شود.

هوش مصنوعی: در زیر آسمان، کسانی که خوشبخت و روشنفکر هستند، کسی را ندارند که برایشان دلسوزی کند. چگونه ممکن است که پروانه‌ای دور چراغی که به آن در آسیا می‌چرخد، بگردد؟

هوش مصنوعی: اگر تیرآسی از چشمان او به من برسد، با وجود اینکه من در حال حاضر ضعيف و استخوانی هستم، می‌توانم به سادگی متوجه شوم که آن تیر زیبا، همانی است که می‌تواند همه چیز را عوض کند.

هوش مصنوعی: نفس انسان در تنهایی و دوری از مردم، مانند عصای یک زاهد است که هرچند کج و نادرست باشد، به او کمک می‌کند. در واقع این نشان می‌دهد که حتی اگر انسان در شرایط نامناسبی باشد، می‌تواند به خود متکی باشد و به راهش ادامه دهد، اما اگر کسی بینا نباشد و نتواند درست ببیند، ممکن است به سمت نادرست برود و گمراه شود.

هوش مصنوعی: نفس سرکش و خودخواه هیچگاه به راحتی تحت کنترل نمی‌آید، مانند سگی دیوانه که هرگز نمی‌تواند با صاحبش ارتباطی برقرار کند.

هوش مصنوعی: اگر دامن احسان عیب‌های اهل کرم را بپوشاند، نباید نگران شد که دست یاریگر به زحمت برسد، حتی اگر ظرفیتش کم باشد.

هوش مصنوعی: عشاق نمی‌توانند از یاد تو دل بکنند، زیرا وقتی دل طمع‌کار سختی را تجربه کند، مانند آهن‌ربا به سوی تو کشیده می‌شود.

هوش مصنوعی: هر جا که به مقصد می‌روی، از بزرگ‌تر و باتجربه‌تر کمک بگیر. قدم‌های تو اگر خمیده باشد، می‌تواند در جایگاه دعا و نیایش قرار گیرد و به آزادی برسد.

هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد که من به عنوان یک بزرگ، به آنچه که بر خود می‌گذرد نالید؟ غبار یاد و خاطره‌ام در آسمان‌های تو، همچون ماده‌ای شفاف و جالب می‌شود.