شمارهٔ ۲۴۰

هوش مصنوعی: اگر نسیم صبحگاهی در باغ گلستان از رنگ و بوی گل‌ها سخن بگوید، به طور آرام و نرم دور از باغ غوغا و سروصدا به راه می‌اندازد.

هوش مصنوعی: وقتی نگاه به او می‌افتم، دیگر به تماشای کوچه‌های او نمی‌آیم و با این احساس، مثل کسی که وطنش را از دست داده‌ام، سرگشته می‌شوم.

هوش مصنوعی: هر بار که به آن شخص ساده و بی‌خبر مبتلا می‌شوم، خاموش و ساکت می‌مانم. کاش که کسی بتواند این آئینه‌ی طوطی‌وار را به خودم نزدیک کند و با من صحبت کند.

هوش مصنوعی: در لباسش هیچ اثری از دست من نمی‌توان یافت، زیرا من به خاطر کوتاهی دستم نمی‌توانم به او نزدیک شوم و این فاصله باعث می‌شود تا در لباس او، درزهایی به وجود آید.

هوش مصنوعی: آدم گدا و بی‌ادب، از سرزنش‌های دیگران فراری است و وقتی که طمع و خواسته‌هایش طاقت‌فرسا می‌شود، به هر شکلی برای برآوردن آن‌ها تلاش می‌کند.

هوش مصنوعی: شخصی به عشق وصال محبوبش، دلش را به زلف او گره زده و به خاطر زیبایی و ثروت او حاضر است به هندوستان برود و آنجا زندگی کند، حتی اگر از نظر مالی در وضعیت ناپایداری باشد.

هوش مصنوعی: دل من در حالتی است که هیچ کس از آن باخبر نیست، و زبان من هم مانند غنچه‌ای که هنوز از دهان باز نشده، چیزی نمی‌گوید.