شمارهٔ ۴۸۹

هوش مصنوعی: شب‌ها مانند شمعی هستم که در حال ضعف و ناراحتی‌ام و بدون تو گاهی خود را در آتش می‌اندازم و گاهی به آب فرو می‌روم.

هوش مصنوعی: اگرچه با دیگران زیبایی وجود دارد، اما هیچ گفتگویی به دل نمی‌نشیند. مثل کتان که از نور ماه دوری می‌کند، من هم از درخشش ماهتاب بدون تو فرار می‌کنم.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای در مهمانی من کباب می‌شود، و موجودی افسانه‌ای در ظرفی که پر از آتش است، جام شراب بدون تو به درد می‌آید.

هوش مصنوعی: برای غلبه بر درد و رنج‌ها، تمام تلاشم را به کار می‌برم تا مانند حبابی بدون تو در دریا ناپدید شوم.

هوش مصنوعی: به دلایلی نمی‌خواهم در غم و اندوه به وجود آورده‌شده از فقدان تو، حتی کوچک‌ترین نشانه‌ای از زیبایی را در دنیای خود بیافرینم، چرا که دیدن زیبایی بدون تو همانند تماشای سراب است که حسی از واقعیت ندارد.

هوش مصنوعی: من از سایه فرار می‌کنم و در تلاش برای یافتن تو هستم، ای خورشید، چرا که بدون تو هیچ کاری ندارم.

هوش مصنوعی: در مجلس می‌نوشان، نه آب و نمکی وجود دارد و نه آرامش. بی‌تو، پرنده‌ای که برشته شده، دیگر پرواز نکرده و رفته است.

هوش مصنوعی: وقتی که از کشتی خود بیرون آمدی و رفتی، احساس کردم که بی‌تو چقدر در تنهایی غوطه‌ور و سردرگم شدم، انگار که در گردابی از آب و هیاهو گرفتار شدم.

هوش مصنوعی: زمانی که به بستر من می‌آید، اگر بخواهم نگذارم خوابم به هم بریزد، همین که کاردستی‌ام را بر روی لباس خواب بگذارم، حس تنهایی‌ام با تو همراه خواهد بود.

هوش مصنوعی: از سیدا نپرس که عمرم چگونه گذشت، چون در روز حساب، بدون تو هیچ چیز به حساب نمی‌آید.