شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: بهشت درخشش و زیبایی گلستان تو را دارد و جهنم، نور روشنی‌بخش جان توست.

هوش مصنوعی: کوثر، که منبع رحمت و خیرات است، مانند آبی است که از سبوی تو بر زمین ریخته می‌شود.

هوش مصنوعی: صبح روز قیامت، زیر دامن آن شام، تاروپود گسسته‌ای از شبستان موی تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که سرو چمن به حالت تکبر سر به آسمان می‌ساید، مانند آن است که گرد و غبار سرسختی و فتنه تو را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: زمانی که گل لاله به رنگ سیاه درآمد، از دور در جایی که در آن بوی تو به مشام می‌رسد، دلی را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و آرزوهایم زنده‌ام و اگر بخواهی، آماده‌ام که جانم را فدای تو کنم.

هوش مصنوعی: هرگز از درگاه تو دور نمی‌شوم؛ زیرا خورشید و ماه از دستخوان گدایی که در کوی توست می‌آیند.

هوش مصنوعی: امروز جهان مانند گل است و هر کسی که با تو صحبت می‌کند، حرف‌هایی برای گفتن دارد. این گفتگو همچون زبانی واحد در بین همه است.

هوش مصنوعی: ای شبنم بهار، با زیبایی خود به نمایش بیا، چرا که نور خورشید همیشه در پی پیدا کردن توست و زندگی‌اش را به خاطر تو جستجو می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که به جمع دوستان تو پیوسته و در کنار تو قرار گرفته، به نوعی بزرگ و محترم شده است. اما هر شخصی که دشمن تو باشد، به عنوان دشمن و مخالف تو شناخته می‌شود، حتی اگر در دیگر زمینه‌ها کم و کاستی داشته باشد.