شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: از غم تو، دل درون سینه‌ام همچون کودکی که در گهوارهٔ خود شیر می‌نوشد، پر از نامه‌های ناشناخته‌ای می‌شود که احساسات و افکار را به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: شمع که نماد روشنایی و زندگی است، به خاطر ظلم و ستمی که به او روا داشته می‌شود، به خاکستری تبدیل می‌شود و هرکسی که خود را بالاتر از دیگران می‌داند، در واقع به پستی و سقوط دچار می‌شود.

هوش مصنوعی: شیر از کوه خارج می‌شود تا روزی‌اش را پیدا کند. هنرمند هم می‌تواند از سنگ، برکت و روزی خود را به دست آورد.

هوش مصنوعی: درد و رنج روزگار برای کسانی که تنهایی را انتخاب کرده‌اند اهمیتی ندارد؛ زیرا لذت‌ها و خوشی‌های زندگی دائماً در حال فرار هستند.

هوش مصنوعی: هر کس که در این مکان برای دیگران فکری بکند و به دیگران کمک کند، در روز قیامت مقام و منزلت بلندی خواهد داشت.

هوش مصنوعی: خود را نشان دادن و اظهار وجود کردن برای افرادی که به چیزهای مادی و دنیوی وابسته‌اند، کار درستی نیست. در این دنیا، برخی افراد بیهوده و به شکلی سرکش و ناسازگار به دنبال جلب توجه و زیبایی هستند.

هوش مصنوعی: آغوشم مانند پرنده‌ای خوشحال اوج می‌گیرد، هر کجا که آن سرو زیبا و باریک‌اندام در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: سیدا منصور به پایان رسید و در عشق غرق شد. وقتی سیل دریا قدرتمند می‌شود، به سمت دریا حرکت می‌کند.