شمارهٔ ۵۴۶

هوش مصنوعی: تو با زیبایی و طراوت به من نزدیک می‌شوی و می‌خواهی خود را به زیبایی گل‌ها و سروها بیارایی، اما من در دل چمن‌ها و طبیعت رشد کرده‌ام و این زیبایی را از آنجا به دست آورده‌ام.

هوش مصنوعی: هر کسی که تو را از دور ببیند، جوان و شاداب می‌شود، مثل روزی که خضر از آب زندگی به سوی ما می‌آید.

هوش مصنوعی: گل مانند غنچه‌ای است که خنده‌اش را پنهان کرده است؛ چرا که تو با شرم و حیا به‌ظاهر می‌آمدی.

هوش مصنوعی: کوچه‌باغی که به آن نگاه می‌کنم پر از عطر گلاب است و به خاطر عرق آلودگی آن، مانند شبنم به نظر می‌رسد. تو از کجا می‌آیی؟

هوش مصنوعی: هر کسی که در کوچه تو را ببیند، بدون هیچ گونه ترسی می‌گوید که تو به سر کوی سختی و مشکل می‌روی.

هوش مصنوعی: غزالان حرم به زیبایی و لطافت خود می‌بالند و با دامن‌های یالتی به وجد آمده‌اند، اما تو از بیابان به اشتباه به سوی ما آمده‌ای.

هوش مصنوعی: کعبه و مکان‌های پرستش بت در دامن تو آویزان هستند و تو به گرد دل بیچاره ما می‌گردی.

هوش مصنوعی: قامتم به خاطر سنگینی غم تو خم شده است و مانند محرابی در انتظارم هستی تا برای از تو پرسیدن، به سوی من بیایی.

هوش مصنوعی: تو همچون برگ گلی در چمن، بسیار سبک‌روح و آزاد هستی و پیش از نسیم صبا به سراغ من می‌آیی.