شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: عشق مرا به جایی رسانده که در حال احتضار هستم و دردهایم به اندازه‌ای شدید شده که از سینه‌ام تا لبه دامنم کشیده شده است.

هوش مصنوعی: ای باد صبحگاهی، لطفاً کمی جلوتر برو، چون امروز گل من آماده شکفتن است.

هوش مصنوعی: اگر کمر کوه را بر روی آن بگذارم، شکسته می‌شود؛ درد و رنجی که از بی‌وفایی تو بر من آمده، بسیار بیشتر از اینهاست.

هوش مصنوعی: زنگ کلیسا به صدا درآمده و من از شدت ناراحتی در خودم غوطه‌ور هستم. صدای من به جایی رسیده که امید دارم برهمن، که نماد خرد و آگاهی است، آن را بشنود.

هوش مصنوعی: آن دختر خوش‌فکر و بازیگوش به من لطفی نمی‌کند و حالا کارم از این دیار به رفتن افتاده است.