شمارهٔ ۴۶۱

هوش مصنوعی: برای اینکه به او عمق احساسات پنهان خود را نشان دهم، مانند شمعی که در آتش می‌سوزد، با زبانم سخن می‌گویم.

هوش مصنوعی: مدت‌هاست که در برابر تیر آسیب‌های زندگی ایستاده‌ام و منتظر هستم تا حال مرا به یاد خودم بیاورد.

هوش مصنوعی: در گوش او، موهای سیاهش می‌گفت که زلف هیچ‌کس در زمان خودش ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: تو از حیا پا به آستان خانه نمی‌گذاری و در حقیقت، خود را از پاسبانی که باید بر خودت نظارت کنی، کوتاه گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: در چمن، وقتی من از غم و ناله‌ام صحبت کرده‌ام، بلبلان از لانه‌های خود رفته‌اند.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی زلف او، ذهنم را مشغول کرده‌ام و هیچ‌کس از من چیزی را به سرقت نبرده است.

هوش مصنوعی: هر بار که موهای آتشینش را می‌بینم، به خاطر او به یاد هندوستان و زیبایی‌های آن می‌افتم و احساس می‌کنم که دیوانه‌وار به خودم می‌پیچم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که به زیبایی و جلوه‌گری او آشنا نشدم، نتوانستم به درستی وصف او را بیان کنم؛ گویی که زبان خود را همچون مویی که با هنرمندی پیچیده شده، کنترل نکرده بودم.

هوش مصنوعی: آغوش‌ها همچون بال‌های قمری باز می‌شوند. روزی که سرو من دل را برای خود بگشاید.

هوش مصنوعی: تنها چیزی که دل را خوش می‌کند، شراب است، و روزگار عاشقان با پرده‌هایی از حجاب می‌گذرد، در حالی که غنچه‌ها در دهان خود نشانه‌ای از خون دارند.

هوش مصنوعی: انسان در روزی که از خود دکان و وجودش را به نمایش می‌گذارد، به زیبایی و ارزش وجودی‌اش می‌بالد. مانند یوسف که در ترازو قرار می‌گیرد تا نشان دهد چه اندازه با ارزش و زیباست.

هوش مصنوعی: ای آقا، بدون درخواست و طلب، هدف به دست نمی‌آید. مانند نی که به مجلس می‌آید، اما از ناله و فریاد خودش نیست.