شمارهٔ ۲۹۴

هوش مصنوعی: دوستی و پیمان وفا با یار و دوستان دیگر مانند برگی از کاه است که رابطه‌اش مانند کهربا پایدار نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: وقتی مردم نسبت به یکدیگر مانند بیگانگان رفتار کنند، دیگر هیچ کس نخواهند توانست به چشمان یکدیگر نگاه کند و آشنایی حفظ شود.

هوش مصنوعی: پرندگان در لانه‌های خود استخوان‌های خود را می‌خورند؛ امروز روزی برای آنها وجود ندارد که در انتظار هم‌نوعان باشند.

هوش مصنوعی: مردم ثروتمند و مرفه خانه‌هایشان را بستند و در کوچه‌های شهر، صدای فقرا و نیازمندان دیگر به گوش نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: دل‌های سنگین و غمگین از افرادی که به دنبال سود و طمع بودند، رها شدند؛ زیرا جذبه‌ای که مانند آهن‌ربا در دل‌ها بود، دیگر وجود ندارد.

هوش مصنوعی: غنچه‌های تازه رشد نکرده در فصل پاییز پژمرده و خراب شدند و آن امید و دلگرمی که وجود داشت، با وزش باد صبا از بین رفت.

هوش مصنوعی: غبارها در چشمان مردم باعث شدند که هیچ‌کس نتواند به خوبی توتیا را ببیند و اثر آن را در نگاه‌ها حس کند.

هوش مصنوعی: در جایی که نیکی و سخاوت حاتم طایی وجود دارد، حتی پشه‌ای هم بر باد رفته است و هیچ چیزی باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: موسیقی‌دان از پا افتاد و جشن به پایان رسید، آهنگ‌ها تغییر کردند و صدای نی دیگر به گوش نرسید.

هوش مصنوعی: امروز انسان‌ها با رنگ خون یکدیگر، زیبایی‌های ظاهری را می‌سازند، اما اعتبار و ارزش واقعی به شکل حنا باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: دل پروانه به خاطر اینکه دیگر به عهد و وفا اعتباری نمانده، از نور شمع جمع سرد و بی‌روح شده است.

هوش مصنوعی: این بار به خدا اعتماد می‌کنم، زیرا در این روزگار دیگر حمایتی برایم باقی نمانده است.