خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

قدسی مشهدی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : زود به کردم من بی‌صبر داغ خویش را

شمارهٔ ۲ : شام خطت گرفته ز صبح آفتاب را

شمارهٔ ۳ : بی‌حرز شعله نگذرد از پیش داغ ما

شمارهٔ ۴ : به پیامی که کند باد صبا یاد مرا

شمارهٔ ۵ : تا بود گریه کی آباد شود خانه ما؟

شمارهٔ ۶ : اگرچه خدمت مسجد نشد حواله ما

شمارهٔ ۷ : پژمردگی نبرد بهار از گیاه ما

شمارهٔ ۸ : خوشدل کند خیال تو هجران‌کشیده را

شمارهٔ ۹ : ز نقش کینه چو پاک است لوح سینه ما

شمارهٔ ۱۰ : از جا نبرد صحبت اهل هوس مرا

شمارهٔ ۱۱ : تا ز رویش گلستان کردم نگاه خویش را

شمارهٔ ۱۲ : ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا

شمارهٔ ۱۳ : کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را

شمارهٔ ۱۴ : کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟

شمارهٔ ۱۵ : دلبستگی نماند به وارستگی مرا

شمارهٔ ۱۶ : فکند از نظری دیده حسود مرا

شمارهٔ ۱۷ : ز هجر کرد خبردار وصل یار مرا

شمارهٔ ۱۸ : یکی بود به نظر نیستی و هستی ما

شمارهٔ ۱۹ : آتش مزاج من بگذار این عتاب را

شمارهٔ ۲۰ : خوشم به درد مکن ای دوا عذاب را

شمارهٔ ۲۱ : داده عشقم باده نابی که می‌سوزد مرا

شمارهٔ ۲۲ : وبال جان اسیران مکن رهایی را

شمارهٔ ۲۳ : شد دهان شکرگو هر زخم نخجیر ترا

شمارهٔ ۲۴ : خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مرا

شمارهٔ ۲۵ : چو نمی‌کنی نگاهی به ستم مران خدا را

شمارهٔ ۲۶ : چند سوزد برق غم مشتی خس و خاشاک را

شمارهٔ ۲۷ : ناگفته ماند صد سخن آرزو مرا

شمارهٔ ۲۸ : به کفر زلفت از آن تازه کردم ایمان را

شمارهٔ ۲۹ : در راه تا رود ز من آن نازنین جدا

شمارهٔ ۳۰ : می‌زند نشتر تدبیر شب و روز مرا

شمارهٔ ۳۱ : شبی هرکس به بزم دلستانی جا کند خود را

شمارهٔ ۳۲ : برای سوختن یک شعله کافی نیست داغم را

شمارهٔ ۳۳ : لب شود ریش ار برد نام دل افگار ما

شمارهٔ ۳۴ : منم که داغ دلم دشمن است مرهم را

شمارهٔ ۳۵ : خط تو سرمه کشد دیده تمنا را

شمارهٔ ۳۶ : فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را

شمارهٔ ۳۷ : تهی ز می نتوان یافتن ایاغ مرا

شمارهٔ ۳۸ : به هر طرف که تو جولان دهی سمند آنجا

شمارهٔ ۳۹ : پرهیز ده ز هجر گرفتار خویش را

شمارهٔ ۴۰ : سخن ز غیر مپرسید بینوایی را

شمارهٔ ۴۱ : رغیرتم پوشیده از چشم بدان، خوب مرا

شمارهٔ ۴۲ : بود ز روی تو روشن به صد دلیل مرا

شمارهٔ ۴۳ : آه سحر نتیجه شرر می‌دهد مرا

شمارهٔ ۴۴ : دارد نشان ز طینت مجنون، سرشت ما

شمارهٔ ۴۵ : گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را

شمارهٔ ۴۶ : چیزی نشد معلوم من از صحبت فرزانه‌ها

شمارهٔ ۴۷ : چو شخص سایه ندیده کسی هلاک مرا

شمارهٔ ۴۸ : نهادی بر سر شوریدگان داغ

شمارهٔ ۴۹ : گشته چون آینه روشن دل بی‌کینه ما

شمارهٔ ۵۰ : داد گلبن در چمن یاد از گل‌افشانی مرا

شمارهٔ ۵۱ : دل دیوانه کی در گوش گیرد پند دانا را

شمارهٔ ۵۲ : شب شود روز از خیال عارض جانان ما

شمارهٔ ۵۳ : غمش فشانده ز دامن غبار ننگ ترا

شمارهٔ ۵۴ : بی‌درد خسته‌ای که به درمان شد آشنا

شمارهٔ ۵۵ : ز ایمان همتی چون آن نگار چین شود پیدا

شمارهٔ ۵۶ : کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟

شمارهٔ ۵۷ : منشور خدمت تو رقم شد به نام ما

شمارهٔ ۵۸ : چند باشد دل ز وصل دل‌ربایی بی‌نصیب

شمارهٔ ۵۹ : شد بهار از توبه‌کردن بایدم اکنون گذشت

شمارهٔ ۶۰ : هرکه امشب می نمی‌نوشد به ما منسوب نیست

شمارهٔ ۶۱ : طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است

شمارهٔ ۶۲ : دلی که عشق نکردش چو لاله داغ کجاست

شمارهٔ ۶۳ : دل یکی وز هر طرف بر سینه داغ دیگری‌ست

شمارهٔ ۶۴ : بی تو شب تا روز چون شمعم به چشم تر گذشت

شمارهٔ ۶۵ : گذشت فصل گل و رغبت چمن باقی‌ست

شمارهٔ ۶۶ : گشته پنهان از نظر آن‌کس که صیاد من است

شمارهٔ ۶۷ : عافیت سینه‌خراش جگر ریش من است

شمارهٔ ۶۸ : آسمان پوشیده نیلی جان من غمناک چیست

شمارهٔ ۶۹ : زاهد ز منع تو دل صد بینوا شکست

شمارهٔ ۷۰ : چشم عیبت چو نباشد گل و خاشاک یکی‌ست

شمارهٔ ۷۱ : از خارخار وصل گلم دل فگار نیست

شمارهٔ ۷۲ : ای دل می امید دگر بر تو حرام است

شمارهٔ ۷۳ : فتنه‌جویی ز بت خویش مرا باور نیست

شمارهٔ ۷۴ : مرو ز دیده که جام جهان‌نما اینجاست

شمارهٔ ۷۵ : از زبان من غرض گو گرنه حرفی تازه بست

شمارهٔ ۷۶ : به گریه سحر و آه شب دلم شادست

شمارهٔ ۷۷ : عشق را چون شعله غیر از سوختن دربار نیست

شمارهٔ ۷۸ : لیلی‌اش در دل و گوشش به صدای جرس است

شمارهٔ ۷۹ : آنکه دایم می‌خراشد سینه ما ناخن است

شمارهٔ ۸۰ : بازم نشسته تا مژه در دل نگاه کیست

شمارهٔ ۸۱ : از غم نمی‌خورد دل اهل جنون شکست

شمارهٔ ۸۲ : نوای من چو ز صد پرده بر یک آهنگ است

شمارهٔ ۸۳ : خطش را کس به جز من مبتلا نیست

شمارهٔ ۸۴ : شب دل ناشکر من آرام با خنجر نداشت

شمارهٔ ۸۵ : از پریشانی اگر حاصل شود کامم رواست

شمارهٔ ۸۶ : هر روز به من یار ز نو بر سر نازست

شمارهٔ ۸۷ : باغی که گلش بو ندهد عشق مجازست

شمارهٔ ۸۸ : گشادی طره و مشک ختن سوخت

شمارهٔ ۸۹ : نشسته بر سر کویی و فتنه بر پا نیست

شمارهٔ ۹۰ : تا آفت غم لازمه طبع شراب است

شمارهٔ ۹۱ : زلفت بود به کام، دلی را که داغ نیست

شمارهٔ ۹۲ : جز وصال او دلم هرگز تمنایی نداشت

شمارهٔ ۹۳ : دوران نگر که سینه‌اش از کینه صاف نیست

شمارهٔ ۹۴ : مرا چو لاله ز بخت سیه رهایی نیست

شمارهٔ ۹۵ : ز بوی او به دل غنچه ارمغانی هست

شمارهٔ ۹۶ : غیر از شکن طره به جایی گذرم نیست

شمارهٔ ۹۷ : بازآی که سینه‌ام کباب است

شمارهٔ ۹۸ : آنکه در هر چین زلفش صدمه کنعان گم است

شمارهٔ ۹۹ : هنوز چشم امیدم به رهگذاری هست

شمارهٔ ۱۰۰ : خانه‌ام نیمی خراب از گریه نیمی پرگل است

شمارهٔ ۱۰۱ : وعده وصل ار دهد، صبر تقاضا بس است

شمارهٔ ۱۰۲ : خرم دلی که در خم زلف تو جا گرفت

شمارهٔ ۱۰۳ : تا صبا با آن سر زلف پریشان آشناست

شمارهٔ ۱۰۴ : تا به نظّاره بت، چشم برهمن بازست

شمارهٔ ۱۰۵ : هر سر موی من از دود تو در فریادست

شمارهٔ ۱۰۶ : لذت شادی نداند جان چو با غم خو گرفت

شمارهٔ ۱۰۷ : هرگزم عشق چنین در رگ جان چنگ نداشت

شمارهٔ ۱۰۸ : رسید یار و ز من بر سر عتاب گذشت

شمارهٔ ۱۰۹ : چه گهرها به عوض بر سر دریا افشاند

شمارهٔ ۱۱۰ : طبیب من چه شد گر مهربان نیست؟

شمارهٔ ۱۱۱ : نیست باکی گر به دستم غنچه سیراب نیست

شمارهٔ ۱۱۲ : داغ دلم گلی ز گلستان آتش است

شمارهٔ ۱۱۳ : من لبالب آروز، لیک آرزوی دل یکی‌ست

شمارهٔ ۱۱۴ : دل در برم ز ناله پنهان لبالب است

شمارهٔ ۱۱۵ : چنان دلم شب هجران بر آتش غم سوخت

شمارهٔ ۱۱۶ : شب نیست کز فراق توام سینه داغ نیست

شمارهٔ ۱۱۷ : ایام بهارست و هوای چمنم نیست

شمارهٔ ۱۱۸ : کعبه عشق است کانجا هیچ محمل ره نیافت

شمارهٔ ۱۱۹ : پیغام وداع آمد و با گوش به جنگ است

شمارهٔ ۱۲۰ : مُردم ز بیخودی، بت خودکام من کجاست

شمارهٔ ۱۲۱ : روح‌القدس ار دیده گشاید به جمالت

شمارهٔ ۱۲۲ : نیست نومیدی گر از حد انتظار ما گذشت

شمارهٔ ۱۲۳ : پیوسته فکر وصل بتان پیشه من است

شمارهٔ ۱۲۴ : بیگانه‌ای اگر نه به جانانه آشناست

شمارهٔ ۱۲۵ : جز خیال تو مرا در سر سودایی نیست

شمارهٔ ۱۲۶ : کس چه داند از چه در دل آه شبگیرم شکست

شمارهٔ ۱۲۷ : تبخاله خون بر لبم از سوز درون است

شمارهٔ ۱۲۸ : از شیشه نه می در دل مخمور فرو ریخت

شمارهٔ ۱۲۹ : با شمع چو پروانه به محفل نتوان رفت

شمارهٔ ۱۳۰ : هرگهم در دل خیال آن قد موزون نشست

شمارهٔ ۱۳۱ : منم که نور خرد در چراغ من غلط است

شمارهٔ ۱۳۲ : بر جرعه‌نوش عشق، بجز خون حلال نیست

شمارهٔ ۱۳۳ : گرم قتلم آمد آن شوخ و به استغنا گذشت

شمارهٔ ۱۳۴ : می دید رویت آینه و دیده برنداشت

شمارهٔ ۱۳۵ : از ضعف، ناله‌ام به سراغ اثر نرفت

شمارهٔ ۱۳۶ : هرچند در میانه اخوان تمیز نیست

شمارهٔ ۱۳۷ : صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت

شمارهٔ ۱۳۸ : ما را ز دست جور تو پای گریز نیست

شمارهٔ ۱۳۹ : ره‌زدن درخانه کار چشم فتّان بوده است

شمارهٔ ۱۴۰ : کرده بیهوشم خیال آن دو چشم می‌پرست

شمارهٔ ۱۴۱ : دستم ز جام عکس می لاله‌گون گرفت

شمارهٔ ۱۴۲ : مرا به ناله شد آن سرو سیم‌تن باعث

شمارهٔ ۱۴۳ : خواهد دل من شربت دیدار و دگر هیچ

شمارهٔ ۱۴۴ : نظر بر آینه خوبان چو بی‌نقاب کنند

شمارهٔ ۱۴۵ : لب عاشق به حرف شکوه بیداد نگشاید

شمارهٔ ۱۴۶ : بی روی تو کارم همه با دیده تر بود

شمارهٔ ۱۴۷ : آنان که مرا جورکش یار نوشتند

شمارهٔ ۱۴۸ : هر لحظه نظر بر دگری دوخته دارد

شمارهٔ ۱۴۹ : باز ناخن سر پرسیدن داغم دارد

شمارهٔ ۱۵۰ : فکنده زخم دلم را به حالت بهبود

شمارهٔ ۱۵۱ : قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهاد

شمارهٔ ۱۵۲ : خلاصی‌ام ز کمند تو در ضمیر مباد

شمارهٔ ۱۵۳ : از چشمه‌سار چشمم از بس که نم برآید

شمارهٔ ۱۵۴ : نگاهم از فروغ عارضت در چشم تر سوزد

شمارهٔ ۱۵۵ : باز از مرغان دلم حرف سمندر می‌زند

شمارهٔ ۱۵۶ : جوش می‌ام چو خم به خروش آشنا نکرد

شمارهٔ ۱۵۷ : به هیچ، ناخن ما را کی اعتبار کند؟

شمارهٔ ۱۵۸ : از کینه هیچ‌کس گر هم بر جبین ندید

شمارهٔ ۱۵۹ : فلک ز کین به مه فتنه‌جوی من ماند

شمارهٔ ۱۶۰ : کنعانی ما را غم یعقوب نباشد

شمارهٔ ۱۶۱ : تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد

شمارهٔ ۱۶۲ : در جلوه‌گری چون تو کسی یاد ندارد

شمارهٔ ۱۶۳ : به کف عاشق چو گل، خون دل خود را نگه دارد

شمارهٔ ۱۶۴ : دگر چراغ که در طور حسن روشن شد؟

شمارهٔ ۱۶۵ : مرا عشق تو گاهی پرورد دل، گاه جان سوزد

شمارهٔ ۱۶۶ : دل داشت ز بخت سیه امید، غلط کرد

شمارهٔ ۱۶۷ : غنچه بی لعل تو زندانی گلشن باشد

شمارهٔ ۱۶۸ : کی غم دهر خراب می نابم دارد؟

شمارهٔ ۱۶۹ : شمع وصلت هرکه را شب خانه روشن می‌کند

شمارهٔ ۱۷۰ : چون غنچه دلم از نم خون زنگ برآورد

شمارهٔ ۱۷۱ : نشاط ما اسیران از دل اندوهگین باشد

شمارهٔ ۱۷۲ : نه هرکه مرد ازو در جهان اثر ماند

شمارهٔ ۱۷۳ : طایر عشقم و از شعله پرم ساخته‌اند

شمارهٔ ۱۷۴ : کی بی توام نظاره به چشم آشنا شود؟

شمارهٔ ۱۷۵ : باز تیر ستمت رخنه‌گر جان که شد؟

شمارهٔ ۱۷۶ : مرا چو کار بدان زلف تابدار افتاد

شمارهٔ ۱۷۷ : چشم ترم گهی که به آن خاک پا رسد

شمارهٔ ۱۷۸ : کسی چگونه دلم را پی سراغ شود

شمارهٔ ۱۷۹ : هرگزم دیده چنین مایل دیدار نبود

شمارهٔ ۱۸۰ : نام تو بردم آتش شوقم به جان فتاد

شمارهٔ ۱۸۱ : چه باشد جان که عاشق در ره جانان برافشاند

شمارهٔ ۱۸۲ : محفل دردی طلب، از سیر شهر و کو چه سود

شمارهٔ ۱۸۳ : هر لحظه‌ام بتان به غمی آشنا کنند

شمارهٔ ۱۸۴ : دل خواست که برخیزد ازان کو، بتر افتاد

شمارهٔ ۱۸۵ : تا عشق مرا بر سر بازار نیاورد

شمارهٔ ۱۸۶ : بر سر پیمانه غم هرگز این صحبت نبود

شمارهٔ ۱۸۷ : کس چرا بیهده با مردم عالم باشد

شمارهٔ ۱۸۸ : در دل بوالهوس ار ذوق محبت می‌بود

شمارهٔ ۱۸۹ : سزد چو جلوه حسنت نظاره‌خواه شود

شمارهٔ ۱۹۰ : با لبت عمر ابد عیش نهانی می‌کند

شمارهٔ ۱۹۱ : موسم گل چون حریفان جای در بستان کنند

شمارهٔ ۱۹۲ : ز مژگان بوالهوس را در غمت کی خون به بار آید؟

شمارهٔ ۱۹۳ : آیینه ما تا ز رخت عکس نما بود

شمارهٔ ۱۹۴ : از خمار زخم دل تا چند درد سر کشد

شمارهٔ ۱۹۵ : کسی کو عشق‌بازی پیشه دارد

شمارهٔ ۱۹۶ : گر به صحرا بگذرم از اشک من گلشن شود

شمارهٔ ۱۹۷ : رشک نام او زبانم را ز غیرت لال کرد

شمارهٔ ۱۹۸ : به بزم دوش حدیث تو در میان افتاد

شمارهٔ ۱۹۹ : ز آب چشم من هر قطره طوفان دگر باشد

شمارهٔ ۲۰۰ : میرم ار خوی ستمکاری ز سر بیرون کند

شمارهٔ ۲۰۱ : در مجلسی که احباب شرب مدام کردند

شمارهٔ ۲۰۲ : گفتم از عشقت کشم دامن گریبان‌گیر شد

شمارهٔ ۲۰۳ : رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگردد

شمارهٔ ۲۰۴ : شکیب عاشقان، معشوق را دیوانه می‌سازد

شمارهٔ ۲۰۵ : سنبل زلف تو خط بر سنبل تر می‌کشد

شمارهٔ ۲۰۶ : مرده بودم از خمار می، شرابم زنده کرد

شمارهٔ ۲۰۷ : ای خوشدلی برو که غمینم سرشته‌اند

شمارهٔ ۲۰۸ : عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیاد

شمارهٔ ۲۰۹ : دلم پروای این و آن ندارد

شمارهٔ ۲۱۰ : باده گر فردا خورم، عالم کنون پر می‌شود

شمارهٔ ۲۱۱ : آسودگی نصیب دل زار کس مباد!

شمارهٔ ۲۱۲ : دگر به وسوسه توبه‌ام دماغ نماند

شمارهٔ ۲۱۳ : بیا که بی تو مرا نور در چراغ نماند

شمارهٔ ۲۱۴ : هرگز مرا به کعبه ز دیر التجا نشد

شمارهٔ ۲۱۵ : آن غنچه‌ام که راز دلم بر ملا نشد

شمارهٔ ۲۱۶ : در چمن کی دلم از فیض هوا بگشاید؟

شمارهٔ ۲۱۷ : هرکجا زنده‌دلان شست دعا بگشایند

شمارهٔ ۲۱۸ : یا رب چرا به درد دلم دیروا رسید

شمارهٔ ۲۱۹ : آهم از پیچیدگی، چون رشته، تن را تاب داد

شمارهٔ ۲۲۰ : رنجیدن تو باعث نومیدی من شد

شمارهٔ ۲۲۱ : به عزم جلوه چو آن گلعذار برخیزد

شمارهٔ ۲۲۲ : چون کشته نگاه تو سوی کفن رود

شمارهٔ ۲۲۳ : لبت به خنده شیرین چو همنفس گردد

شمارهٔ ۲۲۴ : ز چشمم بی تو شب چندان سرشک لاله‌گون افتد

شمارهٔ ۲۲۵ : می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد

شمارهٔ ۲۲۶ : نشاه می‌خواستم از باده، خمارم دادند

شمارهٔ ۲۲۷ : من و آیینه حسنی که تابش را بسوزاند

شمارهٔ ۲۲۸ : نوک مژگان چه حیرت گر ز دلها بگذرد؟

شمارهٔ ۲۲۹ : ناله‌ای کردم، خروش اهل شیون تازه شد

شمارهٔ ۲۳۰ : در هجرت، از شکست، دلم را اثر نماند

شمارهٔ ۲۳۱ : اسیر عشق تو از ننگ کفر و دین میرد

شمارهٔ ۲۳۲ : مسیح دید لبت، رنگ او دگرگون شد

شمارهٔ ۲۳۳ : گر گشایم لب دمی، عالم پر افغان می‌شود

شمارهٔ ۲۳۴ : کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد

شمارهٔ ۲۳۵ : ز دلها درد دل برداشتن هم عالمی دارد

شمارهٔ ۲۳۶ : بهر هر دیوانه گر ویرانه‌ای پیدا شود

شمارهٔ ۲۳۷ : زورم به یک اشاره ابرو نمی‌رسد

شمارهٔ ۲۳۸ : عالمی بر خویش بالیدم چو از من یاد کرد

شمارهٔ ۲۳۹ : هرگزم چون لاله دل بی داغ ته بر ته مباد

شمارهٔ ۲۴۰ : هنوز از ناله‌ای صد شعله در جان می‌توانم زد

شمارهٔ ۲۴۱ : دو روزه هجر تو با جان دوستان آن کرد

شمارهٔ ۲۴۲ : یاد روی تو هم‌آغوش گلستانم کرد

شمارهٔ ۲۴۳ : بس که دود آه عاشق پرده افلاک شد

شمارهٔ ۲۴۴ : چشمی که با غبار درت آشنا شود

شمارهٔ ۲۴۵ : مبادا کام جان از عیش، تا کام از الم گیرد

شمارهٔ ۲۴۶ : ما اسیران چه کسانیم، گرفتاری چند

شمارهٔ ۲۴۷ : دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد

شمارهٔ ۲۴۸ : هیچ دورانی چو عهد بی‌سرانجامی نبود

شمارهٔ ۲۴۹ : ..............................

شمارهٔ ۲۵۰ : وجودم را نه از آتش، نه از گل پرورش دادند

شمارهٔ ۲۵۱ : تا پرده از رخت به کشیدن نمی‌رسد

شمارهٔ ۲۵۲ : مرا هر قطره‌ای کز دیده در دامن فرو ریزد

شمارهٔ ۲۵۳ : در طرب ز ازل بر من حزین بستند

شمارهٔ ۲۵۴ : سوای تو در سینه هر خام نگنجد

شمارهٔ ۲۵۵ : کی به بزم عشق، هر لب پی به جام می برد؟

شمارهٔ ۲۵۶ : نو نیاز خواهشم، لیک از حجابم ساختند

شمارهٔ ۲۵۷ : ذوق غمت ز سینه محزون نمی‌رود

شمارهٔ ۲۵۸ : چه رنجش است کزان تندخو نمی‌آید؟

شمارهٔ ۲۵۹ : دلم ز کعبه نه محمل نشسته می‌آید

شمارهٔ ۲۶۰ : میگساران را لبت یاد از می گلگون دهد

شمارهٔ ۲۶۱ : ز من ترسم عنان آن نرگس جادو بگرداند

شمارهٔ ۲۶۲ : کشد صد طعنه از دشمن چو با من همنشین باشد

شمارهٔ ۲۶۳ : گر دل به المهای تو منسوب نباشد

شمارهٔ ۲۶۴ : در آتشم از چهره برافروخته‌ای چند

شمارهٔ ۲۶۵ : دامنم چند ز خون مژه دریا باشد؟

شمارهٔ ۲۶۶ : زخم خار آرزوی آبله پا باشد

شمارهٔ ۲۶۷ : کی اسیران غمت را غم دنیا باشد؟

شمارهٔ ۲۶۸ : هنوزم از مژه، کار سحاب می‌آید

شمارهٔ ۲۶۹ : ز عقده‌ها که فلک نذر کار من دارد

شمارهٔ ۲۷۰ : عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد

شمارهٔ ۲۷۱ : با من، غمت ز مهر، دویی در میان ندید

شمارهٔ ۲۷۲ : رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد

شمارهٔ ۲۷۳ : دلم به عشق فسونساز برنمی‌آید

شمارهٔ ۲۷۴ : کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد

شمارهٔ ۲۷۵ : عشاق چه جمعند؟ پریشان شده‌ای چند

شمارهٔ ۲۷۶ : دل پر حسرتم از سادگی در بزم تنهایی

شمارهٔ ۲۷۷ : جز محبت، سینه‌ام علم دگر پیدا نکرد

شمارهٔ ۲۷۸ : ازان دل از غم ایام برنمی‌آید

شمارهٔ ۲۷۹ : خامه در وصف لبت کار مسیحا می‌کند

شمارهٔ ۲۸۰ : آسیب واعظان به ایاغم نمی‌رسد

شمارهٔ ۲۸۱ : عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دار

شمارهٔ ۲۸۲ : سینه تنگ و من هلاک زخم پنهان دگر

شمارهٔ ۲۸۳ : ای دست تو به کینه ز دوران درازتر

شمارهٔ ۲۸۴ : بی درد عشق، شادی و غم را چه اعتبار

شمارهٔ ۲۸۵ : جایی که داغ نیست، ز مرهم چه اعتبار

شمارهٔ ۲۸۶ : یک نامه چو نگشوده‌ام از بال کبوتر

شمارهٔ ۲۸۷ : کام جانم با من و من در پی کامم هنوز

شمارهٔ ۲۸۸ : نگهت فتنه‌گر و عربده‌سازست هنوز

شمارهٔ ۲۸۹ : به سرو سیم‌تنی راه برده‌ام که مپرس

شمارهٔ ۲۹۰ : راست رو نیست بر آماج اثر، تیر نفس

شمارهٔ ۲۹۱ : در کوی تو فردوس تمنی نکند کس

شمارهٔ ۲۹۲ : شد تیره روز خلق، ز عارض نقاب کش

شمارهٔ ۲۹۳ : گر کنم گریه به اندازه چشم تر خویش

شمارهٔ ۲۹۴ : بیگانه گشته‌ام ز همه مدعای خویش

شمارهٔ ۲۹۵ : تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانه خویش

شمارهٔ ۲۹۶ : دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویش

شمارهٔ ۲۹۷ : کی کنم هرگز شکایت سر ز جور یار خویش

شمارهٔ ۲۹۸ : دلم خون شد چو دیدم حلقه‌حلقه گشته گیسویش

شمارهٔ ۲۹۹ : آغشته‌ام چو پنبه ز خوناب داغ خویش

شمارهٔ ۳۰۰ : عشقم آتش زد به دل، در دیده مسکن کردمش

شمارهٔ ۳۰۱ : تا کی چو عاقلان غم ناموس و نام خویش؟

شمارهٔ ۳۰۲ : عشق خواهی، خنده را بر لب کش و دلتنگ باش

شمارهٔ ۳۰۳ : هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویش

شمارهٔ ۳۰۴ : غم کجا شد که به جان آمدم از شادی خویش

شمارهٔ ۳۰۵ : مرده را زنده کند چون سخن‌آراست لبش

شمارهٔ ۳۰۶ : کرد آه من از اثر فراموش

شمارهٔ ۳۰۷ : دیدم به چشم آینه بسیار سوی خویش

شمارهٔ ۳۰۸ : گیرم ز دل به بادیه غم، سراغ خویش

شمارهٔ ۳۰۹ : نگار من که بود ترک و غمزه چندانش

شمارهٔ ۳۱۰ : مردم از غیرت، جدا از صحبت اغیار باش

شمارهٔ ۳۱۱ : دوش آمد ز سفر مژده که یار آمد پیش

شمارهٔ ۳۱۲ : عشق، هرکس را ز باغی کرده گل در دامنش

شمارهٔ ۳۱۳ : سوزم همیشه از نفس آتشین خویش

شمارهٔ ۳۱۴ : هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش

شمارهٔ ۳۱۵ : کَنم به ناخن حسرت، بدن من درویش

شمارهٔ ۳۱۶ : بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش

شمارهٔ ۳۱۷ : روشن شود ز دود دماغم چراغ فیض

شمارهٔ ۳۱۸ : تازه شد با شعله در بزم تو پیمانم چو شمع

شمارهٔ ۳۱۹ : نیافت منصب پروانه چراغم شمع

شمارهٔ ۳۲۰ : غیر آه و اشک حسرت نیست در بارم چو شمع

شمارهٔ ۳۲۱ : فسرده صحبتم از انتظار گریه شمع

شمارهٔ ۳۲۲ : دارم دلی، اما چه دل، صدگونه حرمان در بغل

شمارهٔ ۳۲۳ : دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل

شمارهٔ ۳۲۴ : تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟

شمارهٔ ۳۲۵ : می‌آیم از طوف حرم، بتخانه پنهان در بغل

شمارهٔ ۳۲۶ : تماشای گلی کرد آنچنان محو گلستانم

شمارهٔ ۳۲۷ : چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنم

شمارهٔ ۳۲۸ : به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتم

شمارهٔ ۳۲۹ : دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتم

شمارهٔ ۳۳۰ : بر نیامد یک نوای غم‌فزا از خانه‌ام

شمارهٔ ۳۳۱ : تا نشمرد آزاد، کسی بعد هلاکم

شمارهٔ ۳۳۲ : آن بلبلم که ناله بهر قفس کشم

شمارهٔ ۳۳۳ : نپیماید کسی راه حرم، گر من ز پا افتم

شمارهٔ ۳۳۴ : یاد باد آن کز گلی در سینه خاری داشتم

شمارهٔ ۳۳۵ : تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردم

شمارهٔ ۳۳۶ : چه شعله‌ها زده سر ز آتشی که من دارم

شمارهٔ ۳۳۷ : گر شرم وصالت نبود قفل زبانم

شمارهٔ ۳۳۸ : ما شکست دل خود را ز خدا خواسته‌ایم

شمارهٔ ۳۳۹ : در قیدم و گمان که گرفتار نیستم

شمارهٔ ۳۴۰ : بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم

شمارهٔ ۳۴۱ : چون غنچه بجز پرده دل نیست پناهم

شمارهٔ ۳۴۲ : ز چاک سینه اشکم سر کند گر چشم تر بندم

شمارهٔ ۳۴۳ : چه حیرت، گر به چشم محرمانش در نمی‌آیم؟

شمارهٔ ۳۴۴ : شمعیم و تن ز اشک دمادم گداختیم

شمارهٔ ۳۴۵ : همه جانب قدم مرحله‌پیما دارم

شمارهٔ ۳۴۶ : ما چشم سیه بر شجر طور نداریم

شمارهٔ ۳۴۷ : لبی از زمزمه عشق، خروشان دارم

شمارهٔ ۳۴۸ : شود هر موی بر تن شعله، گر پاس فغان دارم

شمارهٔ ۳۴۹ : سر تا قدم ز داغ تمنا در آتشم

شمارهٔ ۳۵۰ : از لعل لبت جز طمع خام ندارم

شمارهٔ ۳۵۱ : شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم

شمارهٔ ۳۵۲ : عافیت غم را مداوا کرد و زین غم سوختم

شمارهٔ ۳۵۳ : شکل گردابی به گرد خود ز مژگان می‌کشم

شمارهٔ ۳۵۴ : داغ سودایم، به سوی سینه‌ریشان می‌روم

شمارهٔ ۳۵۵ : دایم چو غنچه سر به گریبان گریستم

شمارهٔ ۳۵۶ : روزی که ناخنی نزند عشق بر دلم

شمارهٔ ۳۵۷ : تلخ است زبان در دهن از تلخی کامم

شمارهٔ ۳۵۸ : به آشنایی چشم تو ناتوان شده‌ام

شمارهٔ ۳۵۹ : ما در صبح طرب، ز آب و گل غم بسته‌ایم

شمارهٔ ۳۶۰ : در بزم طرب، باده نابی نکشیدیم

شمارهٔ ۳۶۱ : ما رخت دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم

شمارهٔ ۳۶۲ : زخم ناخن کی برآرد مدعای سینه‌ام؟

شمارهٔ ۳۶۳ : اگر نه صید کسی گشته مرغ نامه‌برم

شمارهٔ ۳۶۴ : چند چون ابر بر اطراف گلستان گریم؟

شمارهٔ ۳۶۵ : چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشم

شمارهٔ ۳۶۶ : قسمت نگر که نوشم، می از ایاغ مردم

شمارهٔ ۳۶۷ : تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم

شمارهٔ ۳۶۸ : امشب ز دیده از قدح افزون گریستم

شمارهٔ ۳۶۹ : خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌ام

شمارهٔ ۳۷۰ : بر سر کوی تو عمری شد که ما افتاده‌ایم

شمارهٔ ۳۷۱ : دیده را در عشق ازین به، مبتلا می‌خواستیم

شمارهٔ ۳۷۲ : اگر دور از دلارای خود افتم

شمارهٔ ۳۷۳ : من تیره‌دل و نورفشان شعله آهم

شمارهٔ ۳۷۴ : من صید زخم‌خورده از پا فتاده‌ام

شمارهٔ ۳۷۵ : گمان مبر که ز روی تو دیده بردارم

شمارهٔ ۳۷۶ : با یارم و در دفع غم اسباب ندارم

شمارهٔ ۳۷۷ : کرده تا عشق تو چون نقش قدم پامالم

شمارهٔ ۳۷۸ : کی به غیر از دیدنش اندیشه دیگر کنم

شمارهٔ ۳۷۹ : خون می‌چکد از دیده ز نظاره داغم

شمارهٔ ۳۸۰ : دل به تیغ غمزه آن شوخ قاتل بسته‌ام

شمارهٔ ۳۸۱ : در غمت با گریه شام و سحر خو کرده‌ام

شمارهٔ ۳۸۲ : از ازل کشته آن طرز نگاه آمده‌ایم

شمارهٔ ۳۸۳ : تا آفرین شست تو گوید زبان زخم

شمارهٔ ۳۸۴ : هرگز به بزم وصل، شبی جا نکرده‌ام

شمارهٔ ۳۸۵ : ما جهان را رخ ز آب چشم گریان شسته‌ایم

شمارهٔ ۳۸۶ : به خون خوردن جدا زان لعل شکربار می‌سازم

شمارهٔ ۳۸۷ : من لذت درد تو به درمان نفروشم

شمارهٔ ۳۸۸ : عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم

شمارهٔ ۳۸۹ : دلی از قید آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم

شمارهٔ ۳۹۰ : سپندوار بر آتش چو اضطراب کنم

شمارهٔ ۳۹۱ : زبان گداختم و راز عشق سر کردم

شمارهٔ ۳۹۲ : چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم

شمارهٔ ۳۹۳ : در انتظار تو شد عمرها که چشم به راهم

شمارهٔ ۳۹۴ : رخ تو تا شده غایب به صورت از نظرم

شمارهٔ ۳۹۵ : دردت به دل رسیده و از دل به داغ هم

شمارهٔ ۳۹۶ : گر ز چنگ شحنه هجران امان می‌یافتم

شمارهٔ ۳۹۷ : تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم

شمارهٔ ۳۹۸ : نهال دوستی را ریشه در خون پرورش دادم

شمارهٔ ۳۹۹ : ما حرف سود خویش برای زیان زدیم

شمارهٔ ۴۰۰ : دوش بر خاک درت عرض جبین می‌کردم

شمارهٔ ۴۰۱ : در خون دل از دیده خونبار نشستیم

شمارهٔ ۴۰۲ : ..............................

شمارهٔ ۴۰۳ : در میان بیخودی، آرامش دل یافتم

شمارهٔ ۴۰۴ : ز بس که دشمن نظّاره پریشانم

شمارهٔ ۴۰۵ : اگر به عشق نباشد درست، پیمانم

شمارهٔ ۴۰۶ : از وصل هر گل در چمن، چون غنچه دامان چیده‌ام

شمارهٔ ۴۰۷ : چو باد سوی تو آید، ز غیرت آب شوم

شمارهٔ ۴۰۸ : کم خمار بگیرد، اگر شراب شوم

شمارهٔ ۴۰۹ : ..............................

شمارهٔ ۴۱۰ : حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتن

شمارهٔ ۴۱۱ : مباش غره به عهد قدیم و یار کهن

شمارهٔ ۴۱۲ : شرط بود کفر و دین، هر دو به هم داشتن

شمارهٔ ۴۱۳ : توان غم تو ز جان خراب دزدیدن

شمارهٔ ۴۱۴ : بیا ای عشق، ننگ عافیت از سرم وا کن

شمارهٔ ۴۱۵ : در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من

شمارهٔ ۴۱۶ : سینه پیش غم جانانه چه خواهد بودن

شمارهٔ ۴۱۷ : تا به کی چون ماه در مشکین نقاب افروختن

شمارهٔ ۴۱۸ : چرخ چون کشتی رود بر روی آب از چشم من

شمارهٔ ۴۱۹ : خموش می‌کند دلیر تماشای ماه من

شمارهٔ ۴۲۰ : من نمی‌گویم به چشمم نه قدم، یا بر زمین

شمارهٔ ۴۲۱ : می‌شود هر دم پریشان زلف بر رخسار او

شمارهٔ ۴۲۲ : مردم ز تیرگی، نفسی بی‌نقاب شو

شمارهٔ ۴۲۳ : جان چیست کش فدا نکنم از برای تو؟

شمارهٔ ۴۲۴ : فتنه‌ای هر لحظه برمی‌خیزد از مژگان تو

شمارهٔ ۴۲۵ : ..............................

شمارهٔ ۴۲۶ : به دل غمی چو نداری، به سینه داغ منه

شمارهٔ ۴۲۷ : خوی تو در جفا شکسته

شمارهٔ ۴۲۸ : در سینه دل غمین فتاده

شمارهٔ ۴۲۹ : عاشقی، بر بستر آسودگی پهلو منه

شمارهٔ ۴۳۰ : شاد باش ای دل که خود را خوب رسوا کرده‌ای

شمارهٔ ۴۳۱ : از تو دلها همه ناشاد و تو هم شاد نه‌ای

شمارهٔ ۴۳۲ : کشته‌ای اول به نازم، باز خندان گشته‌ای

شمارهٔ ۴۳۳ : یار بی‌پروا و ما را آرزوی دل بسی

شمارهٔ ۴۳۴ : به نومیدی خوشم، ناکامی‌ام کام است پنداری

شمارهٔ ۴۳۵ : ای عندلیب وصل، هم‌آواز کیستی

شمارهٔ ۴۳۶ : بهار رفت و نچیدم گل از بر رویی

شمارهٔ ۴۳۷ : ز مو ضعیف‌ترم از غم میان کسی

شمارهٔ ۴۳۸ : هزار حیف که در بوستان رعنایی

شمارهٔ ۴۳۹ : چو شمع امشب مرا در محفلش بار است پنداری

شمارهٔ ۴۴۰ : به هوای صید یک ره، به گذار ما نیایی

شمارهٔ ۴۴۱ : ما چو پروانه نسوزیم به داغ غلطی

شمارهٔ ۴۴۲ : از ره به خواهش دل شیدا چه می‌روی

شمارهٔ ۴۴۳ : گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی

شمارهٔ ۴۴۴ : نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی

شمارهٔ ۴۴۵ : تا چند از پی دل شیدا رود کسی

شمارهٔ ۴۴۶ : تاوان قتل صید زبون نیست بر کسی

شمارهٔ ۴۴۷ : سرم شد باز گرم از مژده بیجای سودایی

شمارهٔ ۴۴۸ : من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی

شمارهٔ ۴۴۹ : نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی

شمارهٔ ۴۵۰ : چند جفا شیوه و عادت کنی؟

شمارهٔ ۴۵۱ : آرزوی ما کند با مدعا بیگانگی

شمارهٔ ۴۵۲ : نماند در بدنم جان ز جستجوی گلی

شمارهٔ ۴۵۳ : چنان افتاده‌ام از کار، بهر لاله رخساری

شمارهٔ ۴۵۴ : نکردم از سر کویت به هیچ گلشن روی

شمارهٔ ۴۵۵ : دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانی

شمارهٔ ۴۵۶ : می‌کنم در بوستان با عندلیبان شیونی

شمارهٔ ۴۵۷ : چو باد صبح گذشتم به گرد هر چمنی

شمارهٔ ۴۵۸ : هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی

شمارهٔ ۴۵۹ : چون سراپا همه را هست به سوداش سری

شمارهٔ ۴۶۰ : به دل نمی‌گذری، تا کجا گذر داری